คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 38, 55, 72, 74, 78 ฉบับที่ 4 พ.ศ. 2510 มาตรา 3 ฉบับที่ 5 พ.ศ. 2517 มาตรา 3 ฉบับที่ 7 พ.ศ. 2522 มาตรา 6, 8คำสั่งคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ฉบับ 44 ข้อ 6, 9, 10 ลงโทษฐานมีวัตถุระเบิดไว้ในครอบครอง 3 ปี ฐานมีดินเป็นและเม็ดกระสุนลูกปราย3 เดือน รวมจำคุก 3 ปี 3 เดือน จำเลยเคยมีคุณงามความดีมาก่อน ลดโทษให้ 1 ใน 3 คงจำคุก 2 ปี 2 เดือน ของกลางริบ ข้อหาอื่นให้ยกศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นจำเลยมีความผิดเฉพาะฐานมีดินปืนแก๊ปและเม็ดกระสุนลูกปราย อันเป็นเครื่องกระสุนปืนไว้ในความครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต ตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490 มาตรา 4, 7, 72 วรรคสอง ฉบับที่ 3 พ.ศ. 2501 มาตรา 3 ฉบับที่ 5 พ.ศ. 2517 มาตรา 3 คำสั่งของคณะของปฏิรูปการปกครองแผ่นดินฉบับที่ 44 ข้อ 6 ปรับ 600 บาท ข้อหามีลูกระเบิดขว้างให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "โจทก์ฎีกาว่าลูกระเบิดที่ทางราชการมอบให้จำเลยเป็นลูกระเบิดขว้างแบบ เอ็ม 26 แต่ลูกระเบิดทั้งสองลูกที่ได้จากตัวจำเลยเป็นลูกระเบิดขว้างแบบ เอ็ม 67 จำเลยจึงไม่มีสิทธิได้รับการยกเว้นให้มีไว้ในครอบครองตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯลฯ มาตรา 5
ศาลฎีกาเห็นว่า ลูกระเบิดขว้างของกลางเป็น ของทางราชการทหารพราน ตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิดดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 5 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน (ฉบับที่ 7) พ.ศ. 2522 มาตรา 3 นั้น พระราชบัญญัติฉบับนี้ไม่ใช้บังคับแก่อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน ฯลฯ ของราชการทหารที่มอบให้ประชาชนมีและใช้เพื่อช่วยเหลือราชการของทหาร โจทก์จึงมีหน้าที่นำสืบให้เห็นว่า ทางราชการไม่ได้มอบลูกระเบิดขว้างของกลางให้แก่จำเลย ซึ่งโจทก์ไม่ได้นำสืบให้เห็นดังกล่าว แต่กลับปรากฏตามทางนำสืบของจำเลยว่า ทางราชการทหารได้มอบลูกระเบิดขว้างของกลางให้จำเลยเพื่อใช้ในการช่วยเหลือราชการของทหาร
โจทก์จะอาศัยเหตุที่ว่าลูกระเบิดขว้างที่ทางราชการทหารมอบให้จำเลยเป็นคนละแบบกับลูกระเบิดขว้างของกลางมาเป็นข้อสันนิษฐานให้เป็นผลร้ายแก่จำเลยว่าทางราชการทหารไม่ได้มอบระเบิดขว้างของกลางให้แก่จำเลยหาได้ไม่ เพราะอาจเกิดผิดพลาดในการส่งมอบได้ดังที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยไว้แล้ว"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
