คำฟ้องและคำให้การ
คดีได้ความว่า ที่ดินรายพิพาทนี้เดิมเป็นของโจทก์ ๆ ได้โอนขายให้แก่ จ.แต่มิได้ทำต่อเจ้าพนักงาน จ. ได้เข้าถือกรรมสิทธิในที่รายนี้เพื่อเก็บผลประโยชน์ให้แก่สุเหร่าวัดคิด ภายหลัง จ.ตาย ล.เป็นผู้ดูแลแทนต่อมา แล้ว ล.ได้โอนการครอบครองให้จำเลยที่ ๓ ๆ ได้มอบให้จำเลยที่ ๑ ดูแลแทน รวมเวลาตั้งแต่ซื้อขายกันกว่า ๑๐ ปีมาแล้ว บัดนี้โจทก์กลับมาฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่รายพิพาท
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่โจทก์สละการครอบครองเป็นเจ้าของ ยินยอมให้คนอื่นเข้าครอบครองเป็นเจ้าของโดยสงบแลเปิดเผยมากว่า ๑๐ ปีแล้วเห็นว่าเป็นการครอบครองตาม ม.๑๓๘๒ ได้แล้วแลเห็นว่าตาม ม.๑๓๘๒-๑๓๘๕ ผู้ที่เข้าครอบครอง ๆ มาไม่ถึง ๑๐ ปีแต่ก็โอนการครอบครองให้คนที่ ๒-๓ ต่อไปสืบต่อเนื่องกันมารวมกันเกินกว่า ๑๐ ปีแล้วโจทก์จึงหามีสิทธิฟ้องจำเลยซึ่งเป็นผู้ครอบครองคนที่ ๓ ได้ไม่
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่างที่ ๒ ให้ยกฟ้องโจทก์
