คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันขึ้นแรมกี่ค่ำจำไม่ได้ เดือน ๓ พ.ศ.๒๔๙๒ เวลากลางวัน โจทก์นำทรัพย์ตามรายงานบัญชีทรัพย์ท้ายฟ้องไปฝากไว้กับนางผานายเป้ ราคาทรัพย์เป็นเงิน ๓๙๓ บาท ๕๐ สตางค์ ต่อมาเดือน ๘ ปีนี้ ตรงกับเดือนกรกฎาคม ๒๔๙๓ โจทก์ไปขอรับทรัพย์ที่ฝากคืน จำเลยไม่คืนให้ โดยเจตนาทุจริตยักยอกเอาทรัพย์ไว้เพื่ออาณาประโยชน์ส่วนตนและผู้อื่นขอให้ลงโทษตามก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๓๑๔-๓๑๖
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องสั่งว่า คดีมีมูลเฉพาะตามก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๓๑๔ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลล่างทั้งสองพิจารณาแล้ว เห็นว่าฟ้องของโจทก์ไม่ถูกต้องตามป.ม.วิ.อาญามาตรา ๑๕๘ (๕) จึงพิพากษายกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาพิจารณาคดีแล้ว พิเคราะห์ตามฟ้องของโจทก์ข้อ ๒ โจทก์มิได้บรรยายฟ้องว่าจำเลยได้กระทำผิด คือยักยอกทรัพย์วันใดหรือระหว่างวันใด เพียงแต่กล่าวว่าโจทก์ได้ขอรับทรัพย์ที่ฝากคืน เมื่อเดือน ๘ ปีก่อนนี้ จำเลยเบียดบังไม่คืนให้ จึงได้เชื่อว่าเป็นฟ้องเคลือบคลุม ดังความเห็นของศาลล่างชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
