คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13, 89 จำคุก 15 ปี ลดมาตราส่วนโทษตามมาตรา 76 จำคุก 10 ปี ลดโทษ 1 ใน 3 ตามมาตรา 78 จำคุก 6 ปี 8 เดือน ริบของกลางให้แก่กระทรวงสาธารณสุข
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติดังกล่าว มาตรา 62 วรรค 1, 106 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 86 ลดมาตราส่วนโทษตามมาตรา 76 จำคุก 5 เดือน 10 วัน ลดโทษตามมาตรา 78 จำคุก3 เดือน 17 วัน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ตามข้อเท็จจริงดังกล่าวถือได้ว่าจำเลยกับนายสนั่นร่วมกันมีของกลางไว้เพื่อขาย หาใช่จำเลยรับจ้างนายสนั่นขับรถมาโดยไม่ทราบว่านายสนั่นนำแอมเฟตามีนของกลางมาด้วยดังที่จำเลยนำสืบไม่ ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วยกับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ฎีกาโจทก์ฟังขึ้นพิพากษากลับ ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น แต่เนื่องจากศาลชั้นต้นวางโทษก่อนแล้วจึงลดมาตราส่วนโทษเพราะจำเลยอายุไม่เกิน20 ปี ซึ่งเป็นการไม่ถูกต้อง ศาลฎีกาจึงแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13, 89จำเลยอายุไม่เกิน 20 ปี เห็นสมควรลดมาตราส่วนโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 76 จำคุก 10 ปี คำรับชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา จึงมีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 6 ปี 8 เดือน ริบของกลางให้แก่กระทรวงสาธารณสุข"
