คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบังอาจใช้มีดปลายแหลมแทงทำร้ายร่างกายนายชื่น ไชยา เป็นเหตุให้นายชื่น ไชยา ถึงแก่ความตาย โดยจำเลยมีเจตนาฆ่านายชื่น ไชยา ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288
จำเลยให้การว่าได้แทงนายชื่น ไชยา ตามจริง โดยป้องกันตัว ศาลชั้นต้นฟังว่า การกระทำของจำเลยเป็นการฆ่าโดยเจตนา จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังว่า จำเลยกับผู้ตายสมัครใจเข้าต่อสู้กัน การที่จำเลยแทงผู้ตายถึงแก่ความตาย จำเลยไม่ได้เจตนาฆ่า เพราะลักษณะการกระทำของจำเลยไม่มีโอกาสจะเลือกทำร้ายได้ตามเจตนา พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 290
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า วันเกิดเหตุที่บ้านนางทา ซึ่งเป็นมารดาของนายชื่นผู้ตายและเป็นแม่ยายจำเลย มีงานแต่งงานนางสาวเทียมเมา บุตรี ผู้ตายกับจำเลยไปช่วยงานนี้ด้วยและเสพสุรากันครั้นเวลา 20.20 นาฬิกา งานเลิก แขกกลับบ้านแล้ว นายชื่นผู้ตายกับนางทากินข้าวอยู่ในครัว ได้ยินเสียงจำเลยเมาสุราส่งเสียงเอะอะที่บ้านจำเลย ซึ่งอยู่ใกล้ ๆ กับบ้านนางทา นายชื่นผู้ตายตะโกนไปว่าเอะอะทำไม เมาแล้วก็นอนเสีย จำเลยตะโกนตอบว่า กูเอะอะ มึงลงมาข้างล่างซิ นายชื่นผู้ตายก็ลงเรือนไป สักครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงต่อสู้กัน มีพยานเห็นจำเลยกับผู้ตายยืนกอดปล้ำกันอยู่ จำเลยชักมีดแทงนายชื่นผู้ตายสองครั้ง
นายชื่นล้มนอนหงายถึงแก่ความตาย ปรากฏว่ามีดปลายแหลมที่จำเลยใช้แทงทำร้ายผู้ตายนั้น ใบมีดยาวประมาณ 7นิ้วฟุต กว้างประมาณ 1 นิ้วฟุต อันเป็นอาวุธที่ร้ายแรงอาจถึงตายได้บาดแผลนายชื่นผู้ตายปรากฏตามรายงานชันสูตรพลิกศพว่า แผลที่ 1ตรงซอกคอ ซอนไปทางด้านซ้ายยาว 5 เซนติเมตร กว้าง 2 เซ็นติเมตรตัดหลอดคอ แผลที่ 2 ที่ท้องน้อยด้านซ้าย ยาว 3 เซ็นติเมตร กว้าง 1เซ็นติเมตร ทะลุเข้าข้างในไส้ทะลัก อันเป็นแผลสาหัส แสดงว่าจำเลยได้ใช้อาวุธร้ายแรงแทงนายชื่นผู้ตายถึง 2 แผล ล้วนแต่แทงในที่สำคัญฟังได้ว่าจำเลยเลือกทำร้าย ถ้าจำเลยไม่มีโอกาสเลือกทำร้าย คงจะแทงไม่ถูกที่สำคัญเช่นนี้ถึง 2 แผล การกระทำของจำเลยเป็นการกระทำโดยรู้สำนึกและในขณะเดียวกัน ย่อมเล็งเห็นผลของการกระทำนั้นถือได้ว่าจำเลยมีเจตนา จึงควรมีความผิดฐานฆ่าคนตายโดยเจตนาพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น.
