คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. ๒๔๙๗ มาตรา ๓
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วมีคำสั่งประทับฟ้อง จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ วันนัดสืบพยานโจทก์ โจทก์ไม่มาศาล ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า โจทก์ทราบวันเวลานัดแล้วไม่มาศาลโดยไม่แจ้งเหตุขัดข้องถือว่าโจทก์ไม่มีพยานมาสืบให้สมฟ้อง ข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ว่าจำเลยได้กระทำผิดตามฟ้อง พิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า กรณียังถือไม่ได้ว่าโจทก์ไม่มีพยานมาสืบ ชอบที่ศาลชั้นต้นจะพิจารณาสั่งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๖๖ พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาพิพากษาใหม่ตามรูปคดีต่อไป
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยทั้งสองฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีมีปัญหาชั้นนี้ว่าการที่โจทก์ไม่มาศาลตามเวลาในวันนัดสืบพยานโจทก์จะถือว่าโจทก์ไม่มีพยานมาสืบหรือไม่ เห็นว่าเมื่อวันที่ ๑๓ กันยายน ๒๕๒๐ เวลา ๑๓.๓๐ นาฬิกา ซึ่งเป็นวันนัดสืบพยานโจทก์ครั้งแรก ทนายโจทก์และพยานโจทก์มาศาล แต่จำเลยที่ ๒ ป่วยขอเลื่อนการพิจารณา ศาลชั้นต้นอนุญาตให้เลื่อนไปสืบพยานโจทก์วันที่ ๒ พฤศจิกายน ๒๕๒๐ เวลา ๙ นาฬิกา เมื่อศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องแล้ว โจทก์ยื่นคำร้องในวันนั้นว่า ทนายโจทก์และนายเกรียงศักดิ์พยานโจทก์ซึ่งจะต้องเบิกความในวันนั้นมาศาลเวลา ๑๓.๓๐ นาฬิกา ทั้งนี้ เนื่องจากโจทก์จดเวลานัดสืบพยานเป็นเวลา ๑๓.๓๐ นาฬิกา เห็นได้ว่า วันนัดสืบพยานโจทก์ทั้งสองคราวโจทก์นำพยานมาศาล แต่วันนัดสืบพยานครั้งที่สองโจทก์นำพยานมาศาลผิดเวลาเพราะจดเวลานัดสืบพยานคลาดเคลื่อนไป อันเป็นข้ออ้างที่มีเหตุผลสมควรเพราะวันนัดสืบพยานครั้งแรกก็นัดสืบพยานเวลา ๑๓.๓๐ นาฬิกา พฤติการณ์ดังกล่าวยังไม่พอถือว่าโจทก์ไม่มีพยานมาสืบ ที่ศาลอุทธรณ์ย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นพิจารณาและพิพากษาใหม่ชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
