คำฟ้องและคำให้การ
กรณีสืบเนื่องจากจำเลยถูกบังคับคดีให้รื้อถอนบ้านเรือนสิ่งปลูกสร้างออกไปจากที่พิพาท โดยแถลงต่อศาลว่า เหตุที่จำเลยยังคงอาศัยอยู่ในบ้านเรือน เพราะกองหมายได้ยึดบ้านเรือนของจำเลยไว้ในอีกคดีหนึ่ง และได้มอบให้จำเลยดูแล ศาลชันต้นจึงมีคำสั่งว่า ตามคำพิพากษาระบุไว้ว่าให้ขับไล่จำเลยและบริวารให้รื้อถอนบ้านเรือนและสิ่งปลูกสร้างออกจากที่ดินของโจทก์ ฉะนั้น จึงเห็นได้ว่าโจทก์มีช่องทางที่จะบังคับได้โดยวิธีอื่นคือโจทก์ชอบที่จะกระทำการรื้อถอนเองได้ แล้วเรียกเอาค่าใช้จ่ายจากจำเลย ส่วนที่ว่าทรัพย์ถูกยึดในคดีอื่นนั้น ไม่เป็นข้ออ้างที่จะให้งดการบังคับในคดีนี้
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์คำสั่ง
ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โจทก์มีทางบังคับคดีเอากับจำเลยได้โดยอาศัยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๒๑๓ โดยเข้าทำการื้อถอนเสียเอง แล้วเรียกค่าใช้จ่ายเอาจากจำเลย พิพากษายืน จำเลยฎีกาว่า สภาพแห่งการบังคับคดีไม่เปิดให้ทำได้ จึงควรงดการบังคับคดีไว้ก่อน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า กรณีนี้เป็นกกรณีที่จำเลยถูกบังคับให้รื้อถอนบ้านเรือนสิ่งปลูกสร้างออกไปจากที่ดินของโจทก์ ฉะนั้น แม้บ้านเรือนของจำเลยจะถูกยึดไว้เพื่อขายทอดตลาดเอาเงินใช้หนี้รายอื่นก็ไม่สำคัญ โดยที่เป็นของแน่ว่า หากได้มีการขายทอดตลาดทรัพย์รายนี้กันแล้วบ้านเรือนดังกล่าวก็จะต้องถูกรื้อถอนไปจากที่ดินของโจทก์ โดยผู้ซื้อได้ต้องรื้อถอนออกไปเช่นเดียวกัน ดังนี้ จึงเห็นได้ว่าสภาพแห่งการบังคับคดีย่อมเปิดช่องให้กระทำได้ดังศาลชั้นต้นได้มีคำสั่งในเรื่องนี้ไว้ เพราะเมื่อโจทก์คนี้ได้เข้ารื้อถอนบ้านเรือนของจำเลยรายนี้ออกตามคำสั่งศาลแล้วเอาทรัพย์สิ่งของที่รื้อถอนมอบให้เจ้าพนักงานบังคับคดียึดไว้ต่อไปก็ย่อมทำได้ ไม่น่าจะมีข้อขัดข้องดังจำเลยฎีกา
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
