คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 138, 140, 142, 309, 340, 33, 83, 90, 91 กับให้ริบของกลางและให้จำเลยทั้งสองร่วมกันคืนเครื่องต้มกลั่นสุรา 1 เครื่องสุราแช่จำนวน 30 ไห สุรากลั่นจำนวน 1 ไห หรือใช้ราคาเป็นเงิน1,860 บาท แก่ผู้เสียหายจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 138, 140 วรรคสอง, 309 วรรคสอง, 142,33, 83, 90, 91 ความผิดฐานต่อสู้ขัดขวางเจ้าพนักงานกับฐานทำให้เสียเสรีภาพเป็นกรรมเดียวกัน ผิดต่อกฎหมายหลายบท ความผิดทั้งสองมีอัตราโทษเท่ากัน จึงลงโทษฐานต่อสู้ขัดขวางเจ้าพนักงานตามมาตรา 140 วรรคสอง เพียงบทเดียว ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90จำคุกคนละ 3 ปี
ฐานเอาทรัพย์สินที่เจ้าพนักงานยึดไว้ จำคุกคนละ1 ปี เรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 รวมจำคุกจำเลยทั้งสองไว้มีกำหนดคนละ 4 ปี กับให้จำเลยทั้งสองคืนเครื่องต้มกลั่นสุรา 1 เครื่อง สุราแช่ขนาดบรรจุไหละ 16 ลิตรจำนวน 30 ไห และสุรากลั่นขนาดบรรจุไหละ 16 ลิตร จำนวน 1 ไหหรือชดใช้ราคาเป็นเงิน 1,860 บาท แก่ผู้เสียหาย ริบของกลางที่จำเลยใช้ในการกระทำผิด ยกฟ้องข้อหาปล้นทรัพย์จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 138 วรรคสอง, 140 วรรคแรก ให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามมาตรา 140 วรรคแรก จำคุกคนละ 1 ปี รวมโทษฐานอื่นแล้วคงจำคุกคนละ 2 ปี นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
คดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 138, 140 วรรคสอง,309 วรรคสอง กระทงหนึ่งและมีความผิดตามมาตรา 142 อีกกระทงหนึ่งให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 140 วรรคสอง จำคุกคนละ 3 ปีและลงโทษตามมาตรา 142 จำคุกคนละ 1 ปี ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาแก้เป็นว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา138 วรรคสอง, 140 วรรคแรก ให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามมาตรา 140 วรรคแรกจำคุกคนละ 1 ปี รวมกับโทษฐานอื่นแล้วคงจำคุกคนละ 2 ปี นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ซึ่งหมายความว่า ความผิดกระทงแรกศาลอุทธรณ์ภาค 2 ยังคงปรับบทลงโทษตามมาตรา 309 วรรคสองด้วย และความผิดกระทงหลังก็ยังคงปรับบทลงโทษและกำหนดโทษตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
ดังนี้ ความผิดกระทงแรก ศาลอุทธรณ์ภาค 2พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นเฉพาะโทษที่ลงแก่จำเลยทั้งสองเท่านั้นส่วนที่ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาระบุวรรคแรกและแก้วรรคมาด้วยนั้นเป็นการระบุเพื่อให้ชัดเจนและแก้ให้ถูกต้องตามกฎหมายเท่านั้นมิได้แก้บทมาตราที่ลงโทษแต่อย่างไร คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2จึงเป็นการแก้ไขเล็กน้อย เมื่อโทษที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 2วางมาแต่ละกระทงไม่เกิน 5 ปี คดีจึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคแรกจำเลยทั้งสองฎีกาว่าไม่ได้กระทำผิดหรือมีส่วนรู้เห็นด้วย เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ที่ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาจำเลยทั้งสองมานั้นเป็นการไม่ชอบ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้พิพากษายกฎีกาจำเลยทั้งสอง
