คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องจำเลยขอให้แบ่งทรัพย์มรดก
จำเลยให้การต่อสู้ว่า ผู้ตายทำพินัยกรรม์ยกทรัพย์ให้จำเลย ครั้นวันที่ ๒๒ พฤษภาคม ๒๔๙๕
โจทก์ยื่นคำร้องว่า เรื่องนี้ศาลนัดสืบพยานโจทก์วันที่ ๒๘ พฤษภาคม ๒๔๙๕ โจทก์ได้เตรียมทำบัญชีระบุพยานมายื่นต่อศาลในวันที่ ๒๔ แล้ว แต่เผอิญเป็นวันเสาร์ทนายโจทก์มัวยุ่งกับการชลประกัน เลยยื่นบัญชีระบุพยานในวันนั้นไม่ทัน รุ่งขึ้นเป็นวันอาทิตย์ โจทก์จึงนำมายื่นในวันจันทร์ ขอความกรุณาสั่งรับไว้ด้วย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า "สำเนาให้จำเลย" และสั่งในบัญชีระบุพยานว่า "รวม" ในวันเดียวกันนั้นเอง โจทก์ร้องขอให้ศาลออกหมายเรียกพยานบุคคลและเอกสารตามบัญชีระบุพยาน ศาลก็ได้ออกหมายเรียกให้ และทางกรมการอำเภอเมืองแพร่ก็ได้ส่งเอกสารตามหมายเรียกแล้วแต่วันที่ ๒๗ พฤษภาคม ๒๔๙๕ ครั้นถึงวันนัดสืบพยานโจทก์ จำเลยแถลงคัดค้านว่า โจทก์ยื่นบัญชีระบุพยานเกินเวลา ศาลชั้นต้นจึงสั่งไม่รับบัญชีระบุพยานโจทก์ และถือว่าโจทก์ไม่มีพยานมาสืบ แล้วพิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า กรณีมีเหตุผลอันสมควร เพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม จึงสั่งให้รับบัญชีระบุพยานโจทก์ไว้ ฯลฯ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ตามพฤติการณ์ในฟ้องสำนวนคดีนี้ เห็นว่า การที่โจทก์ยื่นบัญชีระบุพยานล่าช้าไปเพียง ๒ วัน หาใช่เป็นไปโดยจงใจฝ่าฝืนประการใดไม่ โจทก์ได้ยื่นคำร้องขออนุญาต และยื่นคำขอให้ศาลออกหมายเรียกพยาน ศาลก็ออกหมายเรียกพยานให้ตามคำขอแล้ว ทั้งฝ่ายจำเลยก็ยังมิได้สืบพยาน ดังนี้ ตามรูปคดีมีเหตุผลสมควรเพื่อความยุติธรรมที่จะรับฟังพยานหลักฐานของโจทก์ได้ตาม ป.ม.วิ.แพ่งมาตรา ๘๗ วรรค ๒
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
