คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานพยายามฆ่าผู้เสียหายโดยไตร่ตรองไว้ก่อนและฐานมีอาวุธปืนและกระสุนปืนไว้ในความครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต
จำเลยให้การปฏิเสธในข้อหาพยายามฆ่า แต่รับสารภาพในข้อหามีอาวุธปืนและกระสุนปืนไว้ในความครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗(๘) และตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯลฯ ให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗(๘) ซึ่งเป็นกระทงหนักตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๙๑ ให้จำคุก ๓ ปี คำให้การชั้นสอบสวนชั้นจับกุมจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาคดี ลดโทษให้ ๑ ใน ๓ ตามมาตรา ๗๘ คงจำคุก ๒ ปี โจทก์และจำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยพยายามฆ่าผู้เสียหายโดยไตร่ตรองไว้ก่อนพิพากษาแก้ว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๙(๔), ๘๐ ให้วางโทษจำคุกจำเลยตามมาตรานี้ซึ่งเป็นกระทงหนักประกอบด้วยมาตรา ๕๒ ลงโทษจำคุก ๑๖ ปี คำให้การชั้นสอบสวนชั้นจับกุมเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาคดีอยู่บ้างสมควรลดโทษให้ตามมาตรา ๗๘ อีก ๑ ใน ๓ เหลือจำคุกจำเลย ๑๐ ปี๘ เดือน นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยปักใจเชื่อว่าผู้เสียหายเป็นผู้ฆ่าหลานชายจำเลยจึงให้น้องชายจำเลยไปแจ้งต่อร้อยตำรวจโทศิลปชัยให้จับกุมผู้เสียหาย ร้อยตำรวจโทศิลปชัยเห็นว่าไม่มีพยานหลักฐานจึงไม่ยอมไปจับ แต่น้องชายจำเลยว่าผู้เสียหายกำลังสูบเฮโรอีนอยู่ที่บ้านนางเล็กขอให้ไปจับ ร้อยตำรวจโทศิลปชัยจึงให้ตำรวจหลายนายไปจับผู้เสียหายในข้อหาสูบเฮโรอีนเมื่อตำรวจไปถึงหัวสะพานเข้าบ้านนางเล็ก ก็พบจำเลยรออยู่ที่นั่น จำเลยรับอาสานำตำรวจไปจับผู้เสียหายแล้วจำเลยลงจากสะพานเดินลุยน้ำตรงไปบ้านนางเล็ก ขณะนั้นผู้เสียหายอยู่คนเดียวนั่งอยู่บนบ้านนางเล็กตรงหัวบันได พอจำเลยเดินไปถึงตีนบันไดห่างผู้เสียหาย ๑ วา จำเลยพูดว่า
"อ้ายทองมึงอย่าหนี" แล้วจำเลยควักปืนสั้นออกมายิงผู้เสียหาย ๑ นัด ถูกที่ขาซ้ายตรงขาพับทะลุแข้งด้านนอกเมื่อยิงแล้วจำเลยหลบหนีไปเมื่อจับจำเลยได้ จำเลยแก้ตัวว่าผู้เสียหายจะทำร้ายตำรวจ จำเลยจึงใช้ปืนยิงผู้เสียหายเพื่อป้องกันตำรวจ จึงวินิจฉัยว่าตามพฤติการณ์ดังกล่าวมองเห็นได้ชัดว่าเป็นแผนการณ์ของจำเลยทั้งสิ้นโดยจำเลยประสงค์จะอาศัยเจ้าหน้าที่ตำรวจเป็นเกราะกำบังความผิดของจำเลยให้เห็นว่า จำเลยยิงผู้เสียหายเพราะผู้เสียหายจะทำร้ายตำรวจ เมื่อจำเลยมีแผนการณ์ไว้ดังนี้การที่จำเลยใช้ปืนซึ่งเป็นอาวุธร้ายแรงยิงผู้เสียหาย จึงมิใช่เจตนาเพียงให้ผู้เสียหายบาดเจ็บเท่านั้น แม้จำเลยจะยิงผู้เสียหายเพียงถูกตรงขา แต่ผู้เสียหายกำลังนั่งอยู่นับว่าใกล้เคียงกับจุดอันตรายอยู่ไม่น้อยหากวิถีกระสุนจะสูงขึ้นอีกเล็กน้อยจึงเป็นเรื่องรีบร้อนและไม่แม่นยำของจำเลยมากกว่า ผู้เสียหายจึงไม่ถึงแก่ความตายสมดังเจตนาของจำเลย ดังนั้นที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาวางบทกำหนดโทษจำเลยฐานพยายามฆ่าคนโดยไตร่ตรองไว้ก่อนนั้นศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
