คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าโจทก์ยกนาแปลงหนึ่งให้จำเลยซึ่งเป็นบุตร ต่อมาจำเลยเนรคุณ จึงฟ้องเรียกนาคืนจำเลยให้การต่อสู้คดีเมื่อจำเลยยื่นคำให้การแล้วศาลนัดพิจารณาวันที่ 31 พฤษภาคม2499 โดยให้โจทก์เป็นฝ่ายสืบก่อนก่อนถึงวันนัด
โจทก์ยื่นคำร้องขออนุญาตระบุพยานและยื่นบัญชีระบุพยานด้วยคำร้องในวันที่ 29 พฤษภาคม 2499 ศาลชั้นต้นบันทึกว่าจะสั่งคำร้องในวันสืบพยานครั้นถึงวันสืบพยาน ศาลสั่งว่าโจทก์ไม่ยื่นระบุพยานภายในกำหนดของกฎหมาย ซึ่งต้องยื่นในวันที่ 27 พฤษภาคม 2499 จึงสั่งไม่รับคำร้องของโจทก์ วันสั่งเป็นวันพิจารณา เมื่อศาลไม่อนุญาตโจทก์จึงนำสืบไม่ได้ จึงเท่ากับโจทก์ไม่มีพยานมาสืบจำเลยแถลงไม่ติดใจสืบพยาน จึงพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โจทก์ไม่ระบุพยานตามกำหนดเพราะความเข้าใจผิดคิดว่าได้ยื่นแล้ว เมื่อรู้ตัวว่ายังไม่ได้ยื่นก็รีบทำคำร้องขอยื่น ไม่ได้จงใจฝ่าฝืนทั้งเวลายื่นก็ล่วงเลยเวลาตามกฎหมายไปเพียง 2 วัน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
อนึ่งโจทก์เป็นฝ่ายสืบก่อน เมื่อโจทก์ยังไม่สืบจึงไม่มีทางเสียเปรียบ
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้รับบัญชีระบุพยาน และดำเนินการพิจารณาพิพากษาจำเลยฎีกาศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์
