คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบังอาจใช้อาวุธปืนยิงนาย ถ. กระสุนปืนถูกบริเวณร่างกายในที่สำคัญเป็นเหตุให้ถึงแก่ความตาย โดยจำเลยมีเจตนาฆ่า ขณะเดียวกันกระสุนปืนนัดหนึ่งหลายไปถูกนาง ฮ. ได้รับบาดเจ็บ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๒๘๘, ๘๐ ปืนของกลางให้คืนแก่เจ้าของ
จำเลยให้การรับสารภาพ แต่จำเลยกระทำไปเพราะบันดาลโทสะที่ถูกผู้ตายด่าว่าประจานอย่างรุนแรง นาง ย. มารดาผู้ตายและนาย ฮ. ผู้เสียหายขอเข้าเป็นโจทก์ร่วม ศาลชั้นต้นสั่งอนุญาตให้เข้าเป็นโจทก์ร่วมได้ แล้วโจทก์ร่วมได้ยื่นคำร้องขอเพิ่มเติมฟ้องของหนักงานอัยการว่าการกระทำของจำเลยเป็นการฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อน โดยขอเพิ่มบทลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๙ ด้วย ศาลขั้นต้นมีคำสั่งไม่อนุญาต
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘, ๒๘๘, ๘๐ การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบทให้ลงโทษตาม มาตรา ๒๘๘ ซึ่งเป็นบทกฎหมายที่มีโทษหนักที่สุด ตามมาตรา ๙๐ จำเลยอายุ ๑๙ ปี ลดมาตราส่วนโทษหนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๖ จำคุกจำเลย ๑๐ ปี จำเลยรับสารภาพ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามมาตรา ๗๘ คงจำคุก ๕ ปี ปืนของกลางคืนแก่เจ้าของ
โจทก์ร่วมอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่อนุญาตให้โจทก์ร่วมเพิ่มเติมฟ้อง และอุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยตามบทมาตราที่ขอเพิ่มเติมฟ้อง และอุทธรณ์ว่าไม่สมควรลดมาตราส่วนโทษจำเลยด้วย
จำเลยอุทธรณ์ว่า การกระทำของจำเลยกระทำไปโดยบันดาลโทสะและขอลดหย่อนผ่อนโทษ
ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โจทก์ร่วมไม่มีสิทธิที่จะขอเพิ่มเติมฟ้องพนักงานอัยการ จำเลยกระทำผิดตามฟ้อง ไม่เป็นบันดาลโทสะ ไม่ลดมาตราส่วนโทษให้ ทั้งโจทก์ร่วมอุทธรณ์ขอเพิ่มเติมฟ้อง โดยขอเพิ่มบทมาตราลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๘๙ ซึ่งมีโทษสถานเดียวคือประหารชีวิต ถือได้ว่าโจทก์ร่วมอุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยหนักขึ้นพิพากษาแก้เป็นว่าให้วางโทษจำคุก ๒๐ ปี จำเลยรับสารภาพ ลดโทษให้กึ่งหนึ่ง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๘ คงจำคุกจำเลยไว้ ๑๐ ปี นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ร่วมฎีกาในข้อขอเพิ่มเติมและขอให้ลงโทษจำเลยหนักขึ้นอีก
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่โจทก์ร่วมเข้ามาใช้สิทธิเป็นโจทก์ร่วมกับพนักงานอัยการ เพื่อดำเนินคดีกับจำเลยในคดีนี้ ก็โดยอาศัยสิทธิตามคำฟ้องของพนักงานอัยการที่มีอยู่เดิมจึงหามีอำนาจจะใช้สิทธินอกเหนือไปจากสิทธิของพนักงานอัยการที่ฟ้องอยู่เดิมไม่ ที่ศาลล่างทั้งสองไม่อนุญาตให้โจทก์ร่วมเพิ่มเติมฟ้องของพนักงานอัยการนั้นชอบแล้ว ส่วนที่โจทก์ร่วมฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยหนักขึ้นอีกนั้น เห็นว่า ในชั้นอุทธรณ์โจทก์ร่วมอุทธรณ์คำพิพากษาศาลชั้นต้นเกี่ยวกับการใช้ดุลพินิจในการลงโทษจำเลยเพียงว่าไม่สมควรลดมาตราส่วนโทษให้จำเลยเท่านั้น และศาลอุทธรณ์ได้พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นเป็นไม่ลดมาตราส่วนโทษให้จำเลย เป็นการสมประโยชน์ของโจทก์ร่วมแล้ว
ฉะนั้น โจทก์ร่วมจะกลับมาฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยหนักขึ้นอีก โดยที่โจทก์ร่วมมิได้อุทธรณ์ในปัญหาข้อนี้ไว้ในชั้นอุทธรณ์หาได้ไม่ ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๔๙ ประกอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๕ ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยให้ คดีในชั้นอุทธรณ์โจทก์ร่วมอุทธรณ์ขอเพิ่มเติมฟ้อง (ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๙) และขอให้ลงโทษจำเลยตามบทมาตราที่ขอเพิ่มเติมฟ้องนั้น ซึ่งอุทธรณ์ของโจทก์ร่วมดังกล่าวมีความหมายเพียงว่า ถ้าศาลอุทธรณ์อนุญาตให้โจทก์ร่วมเพิ่มเติมฟ้องได้ก็ขอให้ศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๙ ตามที่อนุญาตให้เพิ่มเติมฟ้องเท่านั้น เมื่อศาลอุทธรณ์ไม่อนุญาตให้โจทก์ร่วมเพิ่มเติมฟ้องแล้วเช่นนี้
ก็เท่ากับไม่มีคำขอของโจทก์ให้ลงโทษจำเลยตามบทมาตราดังกล่าว ฉะนั้น ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โจทก์ร่วมอุทธรณ์ขอเพิ่มเติมฟ้อง โดยขอเพิ่มบทมาตราลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๘๙ ถือได้ว่าโจทก์ร่วมอุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยให้หนักขึ้น แล้วพิพากษาเพิ่มเติมโทษจำเลยนานนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นฟ้องด้วย เพราะขัดต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒๑๒ แม้ปัญหาดังกล่าวนี้จำเลยจะมิได้ฎีกาขึ้นมาก็ตาม แต่เป็นข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย ศาลฎีกาจึงยกขึ้นวินิจฉัยได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้เป็นว่า ให้วางโทษจำคุกจำเลย ๑๕ ปี จำเลยรับสารภาพลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๘ คงจำคุกจำเลยไว้มีกำหนด ๗ ปี ๖ เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
