เนื้อความคำพิพากษา
คดีนี้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นผู้เช่าตึกแถวของโจทก์ที่ตำบลสำราญราษฎร์ ห้องเลขที่ 76 มาแต่เดิมในอัตราค่าเช่าเดือนละ 30 บาทกำหนดชำระค่าเช่าเป็นรายเดือน ครั้นตึกแถวรายนี้ตกมาเป็นของโจทก์(โดยเจ้าของเดิมเอามาขายฝากไว้) โจทก์ได้แจ้งให้จำเลยชำระค่าเช่าต่อผู้แทนของโจทก์ แต่จำเลยผิดนัดมิได้ชำระค่าเช่าตั้งแต่เดือนมกราคมถึงกันยายน 2497 ติดต่อกันเป็นเวลา 9 เดือน คิดเป็นค่าเช่า 270 บาท โจทก์ได้ให้ทนายความมีหนังสือลงวันที่ 5 ตุลาคม 2497 ตามสำเนาเอกสารเลข 4 ท้ายฟ้อง ทวงถามให้จำเลยชำระค่าเช่าจำเลยเพิกเฉยเสีย โจทก์จึงให้ทนายความมีหนังสือลงวันที่ 18 ตุลาคม 2497 ตามสำเนาเอกสารเลข 5 ท้ายฟ้อง บอกเลิกสัญญาเช่าและให้จำเลยออกจากห้องเช่าใน 1 เดือน
จำเลยยังขัดขืนไม่ยอมออก ทำให้โจทก์ต้องเสียหายเดือนละ 30 บาท โจทก์จึงฟ้องขอให้ขับไล่และเรียกค่าเสียหายข้อโต้เถียงของจำเลยที่ขึ้นมาสู่ศาลฎีกามีว่า หากจำเลยผิดนัดชำระค่าเช่าจริง หนังสือของโจทก์ลงวันที่ 5 ตุลาคม 2497 ซึ่งให้จำเลยนำค่าเช่าไปชำระในวันที่ 12 ตุลาคมนั้น ก็เป็นคำบอกกล่าวที่ไม่ชอบด้วยประมวลแพ่งฯ มาตรา 560 จำเลยย่อมได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน โจทก์ไม่มีสิทธิ์บอกเลิกสัญญากับจำเลยคู่ความตกลงกันให้ศาลวินิจฉัยว่า หนังสือลงวันที่ 5 ตุลาคมนั้น ชอบหรือไม่ โดยไม่สืบพยานศาลชั้นต้นว่า จำเลยผิดนัดค้างค่าเช่า 9 เดือน (จำเลยรับ)จึงไม่ได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า และว่าโจทก์บอกเลิกการเช่าถูกต้องเพราะมาฟ้องเมื่อพ้น 15 วันนับแต่บอกกล่าวให้ชำระค่าเช่าแล้ว
จำเลยต้องแพ้คดีโจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เมื่อจำเลยค้างค่าเช่าถึง 9 เดือนจึงมิได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขันโจทก์จึงบอกเลิกสัญญาเช่ากับจำเลยได้ และโจทก์ได้บอกเลิกตามหนังสือลงวันที่ 18 ตุลาคม 2497 หนังสือบอกกล่าวลงวันที่ 5 ตุลาคมของโจทก์เป็นเรื่องบอกกก่าวธรรมดา เพราะในกรณีนี้ไม่เข้ามาตรา 560 ของประมวลแพ่งฯ ฉะนั้นแม้ถึงเวลาที่โจทก์กำหนดให้จำเลยชำระค่าเช่าตามหนังสือจะไม่ถึง 15 วันตามมาตรา 560 ก็หาทำให้หนังสือนั้นใช้ไม่ได้ไม่
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
