คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า (๑)เมื่อคืนระหว่างวันที่ ๑๔ วันที่ ๑๕ มิถุนายน ๒๔๘๒ มีคนร้ายลักกระบือของนายบุญมาไป (๒)ครั้นวันที่ ๑๕ มิถุนายน ๒๔๘๒ เจ้าพนักงานจับจำเลยกับพวกได้พร้อมด้วยกระบือของกลาง โดยจำเลยลักไปหรือมิฉะนั้นระหว่างวันที่ ๑๔ ถึงวันที่ ๑๕ มิถุนายน ๒๔๘๒ จำเลยกับพวกได้บังอาจรับเอกไว้โดยรู้อยู่ว่าเป็นกระบือที่มีผู้ได้มาจากการกระทำผิดกฎหมาย ขอให้ลงโทษตามกฎหมายอาญา ม.๒๙๓,๒๙๔,๓๒๑ ศาลจังหวัดเห็นว่าข้อเท็จจริงไม่พอลงโทษ จึงพิพากษายกฟ้องโจทก์
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๓๒๑
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุม เพราะฟ้องว่าลักทรัพย์ในเวลากลางคืน ส่วนรับของโจรนั้นเวลาใดไม่ปรากฏเพราะโจทก์ไม่ทราบ แต่เป็นเวลาต่อเนื่องกันส่วนข้อเท็จจริงนั้นเห็นพ้องกับศาลอุทธรณ์
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์.
