Loading...
กฎหมาย กฎหมาย
Secondary Logo Secondary Logo
กฎหมาย กฎหมาย
กฎหมาย กฎหมาย
หน้าแรก
ปรึกษาทนายความที่ออนไลน์ตอนนี้ ทนายความทั้งหมด
คดีแพ่ง ธุรกิจ และทรัพย์สิน คดีแพ่งทั่วไปและสัญญา หนี้สิน บัตรเครดิต และบังคับคดี คดีที่ดินและอสังหาริมทรัพย์ คดีละเมิดและเรียกค่าเสียหาย คดีหุ้นส่วนและบริษัท คดีธุรกิจและการค้า คดีลิขสิทธิ์และเครื่องหมายการค้า คดีล้มละลายและฟื้นฟูกิจการ คดีคุ้มครองผู้บริโภค คดีอาญา ทุจริต และฟอกเงิน คดีอาญาทั่วไป คดีอาญาทุจริตและประพฤติมิชอบ คดี ป.ป.ช. และ ป.ป.ท. คดีผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง คดีฟอกเงินและยึดทรัพย์ คดียาเสพติด คดีเด็กและเยาวชน คดีครอบครัวและมรดก คดีหย่า อำนาจปกครองบุตร (คนไทย) คดีหย่า อำนาจปกครองบุตร (คู่สมรสต่างประเทศ) คดีมรดก พินัยกรรม และทรัพย์สิน คดีครอบครัวและมรดก (ทั่วไป) คดีไซเบอร์และออนไลน์ คดีฉ้อโกงออนไลน์และหลอกโอนเงิน คดีหมิ่นประมาทออนไลน์และโซเชียล คดี พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์และอาชญากรรมไซเบอร์ คดีออนไลน์และเทคโนโลยี (ทั่วไป) คดีแรงงาน จราจร และปกครอง คดีแรงงานและการเลิกจ้าง คดีจราจรและอุบัติเหตุรถชน คดีปกครอง วินัยข้าราชการและรัฐวิสาหกิจ คดีเฉพาะทางและระหว่างประเทศ คดีทางการแพทย์และสาธารณสุข คดีบัญชีและภาษีอากร คดีขนส่งทางทะเลและการค้าระหว่างประเทศ คดีประกันภัยและสินไหมทดแทน คดีคนต่างด้าว วีซ่า และใบอนุญาตทำงาน
ให้แพลตฟอร์มเลือกทนายให้ สมัครเป็นทนายความ
Secondary Logo Secondary Logo
ลืมรหัสผ่าน?
สลับบัญชีตัวอย่าง โหมดสาธิต · ไม่ต้องใช้รหัสผ่าน

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1354/2531

พ.ศ. 2531 ศาลฎีกา

ย่อหลักกฎหมาย

เงินค่าล่วงเวลา และเงินค่าทำงานในวันหยุดนั้น มิใช่ค่าจ้างเพราะมิใช่เงินหรือเงินและสิ่งของที่นายจ้างจ่ายให้แก่ลูกจ้างเป็นการตอบแทนการทำงานในเวลาทำงานตามปกติของวันทำงานหรือจ่ายให้โดยคำนวณตามผลงานที่ลูกจ้างทำได้ ฉะนั้นเงินค่าล่วงเวลาและเงินค่าทำงานในวันหยุดจึงมิใช่ค่าจ้างที่จะนำมารวมเป็นฐานคำนวณค่าชดเชยได้.(ที่มา-ส่งเสริมฯ)

คำฟ้องและคำให้การ

โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องขอให้พิพากษาบังคับให้จำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานในตำแหน่งหน้าที่และอัตราค่าจ้างไม่ต่ำกว่าเดิม หรือใช้ค่าเสียหายเป็นเงิน 30,000 บาท ค่าชดเชยเป็นเงิน 36,000 บาท คืนเงินประกัน 5,000 บาท จ่ายค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปี เป็นเงิน 2,400 บาท ค่าทำงานในวันหยุดตามประเพณี เป็นเงิน 5,200 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ

จำเลยให้การและแก้ไขคำให้การว่า จำเลยว่าจ้างโจทก์เป็นพนักงานขับรถยนต์โดยสารโดยเป็นลูกจ้างรายวัน โจทก์ได้รับค่าจ้างรายวันวันละ 73 บาท โดยทำงานวันละ 8 ชั่วโมง ถ้าเกิน 8 ชั่วโมงจะได้ค่าล่วงเวลาเป็นการเหมาจ่าย ต่อมาโจทก์ทำผิดข้อตกลงที่ทำกันไว้จำเลยจึงเลิกจ้างโจทก์ซึ่งเป็นการเลิกจ้างโดยชอบ

คำพิพากษาศาลล่าง

ศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่าโจทก์เป็นลูกจ้างจำเลยตั้งแต่วันที่ 3 ธันวาคม 2527 ในตำแหน่งพนักงานขับรถได้รับค่าจ้างขั้นต่ำวันละ 73 บาท ต่อมาโจทก์ทำผิดระเบียบข้อบังคับการทำงาน โดยขับรถเกิดอุบัติเหตุบ่อยครั้ง มีหนี้เกินเงินค่าประกันความเสียหายและไม่มีบุคคลค้ำประกัน จำเลยจึงเลิกจ้างโจทก์เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน 2530 การเลิกจ้างดังกล่าวไม่ใช่เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมแก่โจทก์แต่ไม่มีเหตุที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์ได้โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย จนถึงวันที่จำเลยเลิกจ้าง โจทก์ทำงานครบหนึ่งปีแต่ไม่ครบสามปี ก่อนออกจากงานโจทก์มีรายได้เดือนละ 4,417 บาท เท่ากับวันละ 147.23บาท ตามบัญชีจ่ายเงินรายได้ของพนักงาน เอกสารหมาย

ล.8 แผ่นที่1 ถึงที่ 4 มีสิทธิได้รับค่าชดเชยเท่ากับค่าจ้างอัตราสุดท้าย90 วัน เป็นเงิน 13,251 บาท สำหรับเงินประกันความเสียหายนั้นโจทก์เป็นหนี้จำเลยเนื่องจากขับรถเกิดอุบัติเหตุ จำเลยต้องนำเงินประกันไปใช้หนี้โจทก์ไม่อาจเรียกคืนได้ ส่วนค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปี และค่าทำงานในวันหยุดตามประเพณีนั้นโจทก์นำสืบฟังไม่ได้ว่าโจทก์ได้ทำงานในวันดังกล่าวด้วยหากโจทก์ทำงานจำเลยก็จ่ายค่าจ้างให้แล้ว พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชย 13,251 บาท แก่โจทก์

จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัย

ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า 'จำเลยอุทธรณ์ว่าที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาว่า ก่อนออกจากงานโจทก์มีรายได้เดือนละ4,417 บาท เท่ากับวันละ 147.23 บาท จำเลยต้องจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์เท่ากับค่าจ้างอัตราสุดท้าย 90 วัน เป็นเงิน 13,251 บาท นั้น ไม่ถูกต้อง เพราะจำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างรายวันวันละ 73 บาท หากโจทก์ทำงานเกินกว่าวันละ 8 ชั่วโมง ส่วนที่เกินจำเลยจะจ่ายค่าล่วงเวลาให้หนึ่งเท่าครึ่งของค่าจ้างต่อชั่วโมงในเวลาทำงานปกติ เป็นการเหมาจ่ายโดยคิดจากเงินส่วนแบ่งรายได้ค่าโดยสารในแต่ละวันที่เก็บได้ เงินส่วนนี้ไม่ใช่ค่าจ้างเพราะไม่ใช่เงินตอบแทนการทำงานในเวลาทำงานปกติของวันทำงาน เงินรายได้เดือนละ 4,417 บาท เท่ากับวันละ 147.23 บาท นั้นจึงเป็นจำนวนเงินที่นำเงินค่าล่วงเวลาดังกล่าวมารวมอยู่ด้วย ซึ่งจะใช้เป็นฐานเพื่อคำนวณค่าชดเชยด้วยไม่ได้ ในปัญหาข้อนี้ศาลแรงงานกลางฟังว่าก่อนออกจากงานโจทก์มีรายได้เดือนละ 4,417บาท เท่ากับวันละ 147.23 บาท ตามบัญชีจ่ายเงินรายได้ของพนักงานเอกสารหมาย ล.8 แผ่นที่ 1 ถึงที่ 4

พิเคราะห์แล้ว ได้ความตามเอกสารหมาย ล.8 ซึ่งศาลแรงงานกลางหยิบยกขึ้นวินิจฉัย เฉพาะแผ่นที่ 1 นั้น ระบุรายได้ของโจทก์ไว้ว่า โจทก์ทำงาน 4 วัน ได้รับค่าจ้างเป็นเงิน 292 บาท ค่าล่วงเวลาเป็นเงิน 745.75 บาท ค่าทำงานในวันหยุดเป็นเงิน 73 บาท ค่าล่วงเวลาในวันหยุดเป็นเงิน 96.25บาท แผ่นที่ 2 โจทก์ทำงาน 3 วัน ได้รับค่าจ้างเป็นเงิน 219 บาทค่าล่วงเวลาเป็นเงิน 497 บาท แผ่นที่ 3 โจทก์ทำงาน 4 วัน ได้รับค่าจ้างเป็นเงิน 292 บาท ค่าล่วงเวลาเป็นเงิน 659 บาท และแผ่นที่4 โจทก์ทำงาน 6 วัน ได้รับค่าจ้างเป็นเงิน 438 บาท ค่าล่วงเวลาเป็นเงิน 1,067 บาท ค่าทำงานในวันหยุดเป็นเงิน 73 บาท ตามหลักฐานดังกล่าวเห็นได้ว่าโจทก์ได้รับเฉพาะค่าจ้างในอัตราวันละ 73บาท

ส่วนเงินค่าล่วงเวลา และเงินค่าทำงานในวันหยุดนั้น มิใช่ค่าจ้าง เพราะมิใช่เงินหรือเงินและสิ่งของที่นายจ้างจ่ายให้แก่ลูกจ้างเป็นการตอบแทนการทำงานในเวลาทำงานปกติของวันทำงานหรือจ่ายให้โดยคำนวณตามผลงานที่ลูกจ้างทำได้ ฉะนั้นเงินค่าล่วงเวลาจึงมิใช่ค่าจ้างที่จะนำมารวมเป็นฐานคำนวณค่าชดเชยได้ โจทก์จึงมีสิทธิได้รับค่าชดเชยเท่ากับค่าจ้างอัตราสุดท้ายวันละ 73 บาท เป็นเวลาเก้าสิบวัน เป็นเงิน 6,570 บาทที่ศาลแรงงานกลางคำนวณค่าชดเชยให้แก่โจทก์โดยนำเอาเงินค่าล่วงเวลาและค่าทำงานในวันหยุดมารวมเป็นฐานคำนวณด้วยนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย อุทธรณ์ของจำเลยฟังขึ้น'

ผลคำพิพากษา

พิพากษาแก้ให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยเป็นเงิน 6,570 บาท แก่โจทก์.

ข้อมูลคดี

องค์คณะผู้พิพากษา
ครีภูมิ สุวรรณโรจน์ · จุนท์ จันทรวงศ์ · จำนง นิยมวิภาต
แหล่งที่มา
กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนก
สืบค้นที่ศาลฎีกา
มีเรื่องคล้ายคดีนี้?
เล่าเรื่องของคุณให้ระบบประเมินเบื้องต้นฟรี หรือปรึกษาทนายความที่ดูข้อเท็จจริงของคุณโดยตรง

ข้อมูลคำพิพากษาเพื่อการค้นคว้า ข้อเท็จจริงของแต่ละคดีแตกต่างกัน ไม่ใช่คำแนะนำทางกฎหมายสำหรับเรื่องของคุณ ฉบับที่ใช้อ้างอิงคือฉบับของศาลฎีกา

ติดต่อเรา
เลือกช่องทางที่ต้องการ

ยินดีต้อนรับ 👋
กรอกข้อมูลเพื่อให้เจ้าหน้าที่ติดต่อกลับได้