คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๑๙ มิถุนายน ๒๕๑๑ เวลากลางวัน จำเลยฝ่ายหนึ่งกับนายวิเชียร ศรีสว่าง และนางเช้า ศรีสว่าง อีกฝ่ายหนึ่งต่างสมัครใจทำร้ายซึ่งกันและกัน โดยต่างใช้กำลังกายชกต่อยตบตีทำร้ายร่างกาย แต่ไม่ถึงเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายและตามวันเวลาดังกล่าวจำเลยได้ใช้ปืนยิงนายวิเชียรหลายนัดโดยเจตนาฆ่า เป็นเหตุให้ได้รับบาดเจ็บสาหัสและถึงแก่ความตายในเวลาต่อมา ปรากฏรายละเอียดบาดแผลตามรายงานชันสูตรท้ายฟ้อง ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๓๙๑ และริบปืนของกลาง
จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยได้ใช้อาวุธปืนยิงนายวิเชียรจริง แต่การกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันพอสมควรแก่เหตุ จำเลยไม่มีความผิดพิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยสมัครใจวิวาททำร้ายร่างกายกับผู้ตายและนางเช้าและได้ใช้ปืนยิงผู้ตายโดยเจตนาฆ่า พิพากษากลับว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๙๑, ๒๘๘ ให้ลงโทษบทหนักตามมาตรา ๒๘๘ ตามมาตรา ๙๑ จำคุกจำเลยไว้ ๑๕ ปี ริบปืนของกลาง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าผู้ตายและจำเลยมีที่นาอยู่ติดกัน ทั้งสองฝ่ายเป็นคนไม่ถูกกันมาก่อนเกิดเหตุ โดยผู้ตายเคยปิดน้ำไม่ให้ไหลผ่านมาทางนาจำเลย จนจำเลยต้องไปร้องต่อพนักงานสหกรณ์ที่ดินให้มาเปิดให้ในวันเกิดเหตุวัวของผู้ตายไปกินข้าวในนาจำเลย นางเช้าไปไล่วัวเกิดต่อว่าและด่ากันกับจำเลย ทั้งสองฝ่ายน่าจะมีโทสะ น่าเชื่อว่าเมื่อเกิดโต้เถียงกันแล้ว ทั้งสองฝ่ายได้สมัครใจเข้าทำร้ายร่างกายซึ่งกันและกัน โดยนางเช้าใช้ไม้รวกเป็นอาวุธ จำเลยใช้ปืนและเข้าทำร้ายนางเช้า เมื่อผู้ตายเข้ามายังที่เกิดเหตุก็เชื่อว่ามาช่วยนางเช้าทำร้ายจำเลย หาใช่มาห้ามไม่ จำเลยเองก็ยอมรับตามคำให้การชั้นสอบสวนว่า ขณะที่จำเลยกอดปล้ำกับนางเช้าผู้ตายมาชกต่อยจำเลย เกิดชกต่อยกันใหญ่ โดยจำเลยคนเดียวฝ่ายหนึ่งผู้ตายและนางเช้าอีกฝ่ายหนึ่ง จึงเป็นการสมัครใจวิวาทกัน ไม่น่าเชื่อว่าผู้ตายโยนปืนทิ้ง แต่กลับน่าเชื่อว่าทั้งสองฝ่ายต่างจะชักปืนออกมาหากจำเลยยิงผู้ตายเสียก่อน การกระทำของจำเลยเป็นเรื่องสมัครใจวิวาทจะอ้างเหตุป้องกันตัวมิได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
