คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากห้องเช่าโดยอ้างว่าได้บอกเลิกการเช่าแล้ว จำเลยขัดขืนไม่ยอมบอก จำเลยต่อสู้ว่า เช่าเพื่ออยู่อาศัย ย่อมได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯลฯ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาขับไล่จำเลยออกจากห้องพิพาท
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยเช่าห้องพิพาทเพื่ออยู่อาศัยตลอดมาเป็นเวลาช้านานแล้ว การที่จำเลยรับรักษาตา ก็ปรากฎว่า จำเลยทำเพียงเล็กน้อยตามความจำเป็นแก่การครองชีพของจำเลยเท่านั้น แม้บัดนี้ตำบลที่ห้องพิพาทตั้งอยู่จะกลายเป็นทำเลการค้าขึ้น แต่จำเลยก็ยังคงทำการรักษาตาหาเลี้ยงชีพอยู่เพียงเล็กน้อยตามเดิม ตามพฤติการณ์ทั้งหลายในเรื่องนี้ ฟังได้ว่าจำเลยเช่าห้องพิพาทเพื่ออยู่อาศัย ศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
