คำฟ้องและคำให้การ
ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าบริษัทจำเลยที่ 1 มีวัตถุประสงค์ให้เช่ารถแท็กซี่ จำเลยที่ 1 ให้จำเลยที่ 3 เช่ารถพิพาทซึ่งเป็นรถแท็กซี่ของจำเลยที่ 1 แล้วจำเลยที่ 3 ผู้เช่าขับรถแท็กซี่คันพิพาทที่เช่าจากจำเลยที่ 1 ไปชนโจทก์โดยประมาท
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าตามข้อเท็จจริงที่แถลงรับกัน จำเลยที่ 3 มิใช่ผู้นำรถพิพาทเข้าร่วมเดินรถกับบริษัทจำเลยที่ 1 ไม่มีความสัมพันธ์ในฐานะตัวการตัวแทนหรือร่วมกันกระทำการเดินรถแท็กซี่หรือจำเลยที่ 1 เป็นนายจ้างของจำเลยที่ 3 แต่อย่างใด ทั้งโจทก์ก็มิได้นำสืบให้ปรากฎว่าในท้องที่ที่เกิดเหตุนั้นได้มีประกาศของกระทรวงมหาดไทยตามพระราชบัญญัติรถยนต์ พ.ศ. 2522 มาตรา 23 และบริษัทจำเลยที่ 1 เป็นบริษัทที่ได้รับอนุญาตให้ดำเนินการตามกฎกระทรวงที่ออกตามบทกฎหมายดังกล่าวข้อเท็จจริงรับฟังไม่ได้ว่า จำเลยที่ 1 มีหน้าที่ตามกฎหมายในอันที่จะต้องร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 3 ใน การกระทำละเมิด ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลยที่ 1 ร่วมรับผิดด้วยกับจำเลยที่ 3 ศาลฎีกาไม่เห็นฟ้องด้วย ฎีกาจำเลยที่ 1 ฟังขึ้นพิพากษาแก้เป็นว่าให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น(ศาลชั้นต้นให้จำเลยที่ 3 ชำระค่าเสียหายแก่โจทก์ ให้ยกฟ้องจำเลยที่ 1 ที่ 2) เว้นแต่ค่าขึ้นศาลให้จำเลยที่ 3 ใช้แทนโจทก์เท่าที่โจทก์ชนะคดี.
