คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้จำเลยให้การรับว่าจำเลยกับพวกได้สมคบกันมีศาสตราวุธลักเรือบดของ ซ.ซึ่งเอาไว้ที่นอกชานเรือนไปโดยเจ้าทรัพย์มิได้รับอนุญาต ศาลเดิมตัดสินว่าชานเรือนที่จะนับว่าเป็นเคหะสถานได้ต้องได้ความว่าเป้นนอกชานที่มีประตูและลูกกองหรือรั้วรอบตามฎีกาที่ ๗๒๐/๒๔๖๗ เมื่อคดีนี้ไม่ปรากฎข้อความดังกล่าวแล้วจึงไม่นับว่าเป็นเคหะสถาน ถ้าจะถือว่าชานเรือนเป็นเคหะสถานก็ไม่ได้ความว่าจำเลยได้ขึ้นไปบนชานเรือน จำเลยอาจเอื้อมมือหยิบยกโดยไม่ต้องขึ้นไปบนชานก็ได้ จึงให้ลงโทษตามมาตรา ๒๙๓ ศาลอุทธรณ์ตัดสินยืนอ้างตามนัยฎีกาที่ ๗๒๐/๒๔๖๗
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าชานเรือนเป็นของต่อเนื่องกับเคหะสถานจึงนับว่าเป็นเคหะสถานตามความหมายของมาตรา ๖ ข้อ ๑๔ ไม่จำต้องมีรั้วรอบหรือมีลูกกรง ประตู แลฎีกาที่ ๗๒๐/๒๔๖๗ ก็มุ่งวินิจฉัยทำนองเดียวกับคดีนี้ แต่บังเอิญคดีนั้นนอกชานมีลูกกรงรอบแลมีประตูด้วย แต่ก็คงเป็นนอกชานซึ่งเกี่ยวเนื่องกับเคหะสถาน ข้อที่ศาลเดิมว่าแม้จะถือว่าชานเรือนเป็นเคหะสถานก็ไม่ปรากฎว่าจำเลยขึ้นไปบนชาน
ศาลฎีกาเห็นว่าเมื่อจำเลยรับว่าจำเลยได้ลักทรัพย์บนชานเรือนก็ต้องแปลว่าจำเลยได้เข้าหรือขึ้นไปลักที่ชานเรือน จะถือว่าจำเลยอยู่ข้างล่างไม่ได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาให้ลงโทษจำคุกจำเลยตามมาตรา ๒๙๕
