คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ ๑ เป็นลูกจ้างจำเลยที่ ๒ จำเลยที่ ๑ ขับรถยนต์ของจำเลยที่ ๒ ตามหน้าที่ ชนนางสาวลัดดา บุตรีโจทก์ถึงแก่ความตาย ทั้งนี้โดยประมาทเลินเล่อของจำเลยที่ ๑ จึงขอให้จำเลยทั้ง ๒ รับผิดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ จำเลยทั้งสองปฎิเสธว่ามิได้เป็นลูกจ้างนายจ้างซึ่งกันและกัน จำเลยที่ ๑ ขับรถยนต์ขับรถยนต์ของจำเลยที่ ๒ ไปกิจธุระส่วนตัวจำเลยที่ ๑ โดยจำเลยที่ ๒ ไม่รู้เห็นด้วย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยทั้งสองรับผิดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เป็นเงิน ๔๐,๐๐๐ บาท
จำเลยทั้งสองอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ยกฟ้องเฉพาะจำเลยที่ ๒ โจทก์และจำเลยที่ ๑ ฎีกา ศาลฎีกาฟังว่า จำเลยที่ ๑ เป็นลูกจ้างจำเลยที่ ๒ จริง แต่เมื่อจำเลยที่ ๑ ขับรถยนต์พาจำเลยที่ ๒ กับพวกมาแวะกินอาหารที่ร้านบางกระบือแล้ว จำเลยที่ ๑ ขับรถไปที่อื่นเสียและไปชนบุตรโจทก์ตาย จำเลยที่ ๑ จะขับรถไปเพื่อถ่ายอุจจาระจริงหรือไม่ ไม่สำคัญ แต่ไม่ใช่ขับไปในหน้าที่ทางการงานของจำเลยที่ ๒ ผู้เป็นนายจ้าง จำเลยที่ ๑ ขับไปโดยพละการและไม่ได้รับความยินยอมจากจำเลยที่ ๒ จำเลยที่ ๒ จึงไม่ต้องรับผิดร่วมด้วย
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
