คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า สรรพากรจังหวัดพระนครได้มีหนังสือถึงโจทก์ ให้เสียภาษีการค้าในการขายที่ดินกับภาษีบำรุงเทศบาล
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์ต่อจำเลยที่ ๓,๔,๕ และ ๖ ซึ่งเป็นกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ กรรมการวินิจฉัยว่า การประเมินถูกต้องแล้ว ต่อมาจำเลยที่ ๑ ได้ยึดทรัพย์ของโจทก์ ขอให้พิพากษาว่าโจทก์ไม่มีหน้าที่เสียภาษีตามที่ประเมินและเพิกถอนการยึดทรัพย์ จำเลยต่อสู้ว่า การเรียกเก็บภาษีจากโจทก์ชอบแล้ว ต่อมาเมื่อมีการชี้สองสถานแล้ว จำเลยได้ร้องขอเพิ่มเติมคำให้การว่าภายหลังที่จำเลยยื่นคำให้การแล้ว จำเลยได้ตรวจพบหลักฐานบางอย่างซึ่งไม่เป็นความจริงตามฟ้อง จึงขอเพิ่มเติมคำให้การว่า โจทก์ยื่นอุทธรณ์ต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์เกินกำหนด ๓๐ วันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งการประเมิน อันเป็นการขัดต่อประมวลรัษฎากร มาตรา ๓๐ โจทก์ไม่มีสิทธิยื่นอุทธรณ์ เมื่อไม่มีสิทธิอุทธรณ์ ก็ย่อมไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้
ศาลชั้นต้นเห็นว่า คดีได้มีการชี้สองสถานแล้ว แม้การขอแก้จะเกี่ยวข้องกับฟ้องเดิม แต่ก็เป็นการยกประเด็นขึ้นใหม่ คดีไม่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนให้ยกคำร้องขอเพิ่มเติมคำให้การของจำเลย จำเลยยื่นคำแถลงโต้แย้งคำสั่งไว้
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาว่า โจทก์ไม่มีหน้าที่ต้องเสียภาษีการค้าและเทศบาลรายพิพาท ให้ปลดภาระการเสียภาษีของโจทก์ และให้เพิกถอนการยึดทรัพย์ คืนทรัพย์ที่ยึดไว้แก่โจทก์ไป
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ฎีกาของจำเลยคัดค้านข้อหนึ่งว่า ที่ศาลชั้นต้นไม่อนุญาตให้จำเลยแก้ไขเพิ่มเติมคำให้การที่ต่อสู้ว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องนั้นไม่ถูกต้อง เพราะอำนาจฟ้องเป็นกรณีเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน
ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อคัดค้านที่ว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องนี้เป็นข้อคัดค้านที่เกี่ยวด้ววยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ที่ศาลชั้นต้นไม่ยอมรับคำให้การเพิ่มเติมของจำเลยดังกล่าวข้างต้น เป็นการไม่ถูกต้อง โดยแม้จำเลยจะขอแก้ไขเพิ่มเติมเมื่อภายหลังจากวันชี้สองสถาน ก็เป็นการไม่ถูกต้อง โดยแม้จำเลยจะขอแก้ไขเพิ่มเติมเมื่อภายหลังจากวันชี้สองสถาน ก็เป็นการไม่ต้องห้ามด้วยประมวลกฎหมายวิธพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๘๐ และเมื่อรับคำให้การเพิ่มเติมดังกล่าวนี้ไว้แล้วก็มีประเด็นจะต้องนำสืบกันต่อไปก่อนที่จะชี้ขาดตัดสินคดีได้ แต่เนื่องจากศาลชั้นต้นไม่รับคำให้การเพิ่มเติมของจำเลยมาและคู่ความก็ยังไม่ได้นำสืบกันในประเด็นข้อนี้ เพียงแต่ได้ความว่า
กรรมการพิจารณาอุทธรณ์ของจำเลยเคยสั่งในอุทธรณ์ของโจทก์ที่ยื่นไว้ว่า การประเมินของเจ้าหน้าที่ถูกต้องแล้ว ถ้าหากอุทธรณ์ของโจทก์ขาดอายุที่จะอุทธรณ์ได้แล้ว การสั่งดังนี้ก็หามีผลทำให้อุทธรณ์นั้นถูกต้องขึ้นไม่ เท่ากับยังไม่มีอุทธรณ์โดยชอบด้วยกฎหมายขึ้นเลย สิทธิของโจทก์ที่จะนำคดีมาสู่ศาลจึงหามีไม่ ชอบที่จะต้องให้ศาลชั้นต้นสืบพยานในประเด็นข้อนี้ก่อน
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกคำพิพากษาศาลล่างทั้งสอง ให้ศาลชั้นต้นรับคำให้การเพิ่มเติมของจำเลยไว้แล้วสืบพยานเพิ่มเติม เสร็จแล้วพิพากษาคดีใหม่โดยนัยดังกล่าวมาข้างต้น
