คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องว่า จำเลยปลอมเอกสารสิทธิและใช้เอกสารสิทธิปลอม
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลย นายไวชาญดำรงกุลชัย ทำสัญญาประกันจำเลยในระหว่างอุทธรณ์เป็นเงินจำนวน100,000 บาท ต่อมาศาลชั้นต้นนัดฟังคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ในวันที่27 กุมภาพันธ์ 2524 ผู้ประกันยื่นคำร้องขอเลื่อนการส่งตัวอ้างว่ายังตามหาจำเลยไม่พบ ศาลชั้นต้นไม่อนุญาตและสั่งปรับผู้ประกันตามสัญญาหลังจากนั้นได้ออกหมายจับจำเลยมาฟังคำพิพากษาศาลอุทธรณ์แต่จับตัวจำเลยไม่ได้ และได้อ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ เมื่อวันที่ 16เมษายน 2534 ซึ่งพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ ต่อมาวันที่ 23 เมษายน 2534ผู้ประกันยื่นคำร้องขอส่งมอบตัวจำเลยต่อศาลและขอให้ศาลชั้นต้นพิจารณาลดค่าปรับหรืองดค่าปรับแก่ผู้ประกันศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำร้องผู้ประกันอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ประกันฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
"ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 119 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (ฉบับที่ 17) พ.ศ. 2532 มาตรา 4บัญญัติว่า "ในกรณีผิดสัญญาประกันต่อศาล ศาลมีอำนาจสั่งบังคับตามสัญญาประกันหรือตามที่ศาลเห็นสมควรโดยมิต้องฟ้อง เมื่อศาลสั่งประการใดแล้ว ฝ่ายผู้ถูกบังคับตามสัญญาประกันหรือพนักงานอัยการมีอำนาจอุทธรณืได้ คำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ให้เป็นที่สุด" ดังนั้นคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ย่อมถึงที่สุดแล้ว ที่ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของผู้ประกันมา จึงเป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมายดังกล่าว ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกฎีกาของผู้ประกัน.
