เนื้อความคำพิพากษา
ได้ความว่าที่รายพิพาทเป็นของจำเลยบิดามารดาโจทก์เป็นผู้ครอบครองแทนและได้เอาชื่อตนลงในหน้าโฉนด เมื่อเจ้าพนักงานไปรังวัด จำเลยได้จัดการฟ้องร้องจนในที่สุดได้ตกลงทำสัญญายอมความให้บิดามารดาโจทก์อาศัยทำกินไปจนตลอดชีวิตร์ บัดนี้บิดามารดาโจทก์ถึงแก่กรรม จำเลยเข้าจัดการครอบครองในที่รายนี้ โจทก์จึงฟ้องคดีนี้อ้างว่าได้รับมฤดกบิดามารดา ศาลฎีกาตัดสินว่า หลังโฉนดที่รายพิพาทมีหมายเหตุว่าโอนแก้ทะเบียนใส่ชื่อบิดาโจทก์โดยคำสั่งศาลเนื่องจากสัญญายอมความ โจทก์จะเถียงว่าการแก้ทะเบียนลงชื่อบิดาโจทก์ครั้งหลังนี้เป็นการลบล้างสัญญายอมความมิได้ การที่บิดาโจทก์กับจำเลยทำสัญญายอมความกันต่อหน้าศาลนั้นย่อมเป็นปราณีประนอมยอมความตามมาตรา ๘๕๐ และมีผลบังคับได้ตาม ม.๘๕๒ แห่งประมวลแพ่ง ฯ จึงเป็นข้อลบล้างความสันนิษฐานในหน้าโฉนดที่ว่าบิดาโจทก์เป็นผู้ถือกรรมสิทธิ ฉะนั้นโจทก์ผู้สืบอำนาจจากบิดาก็จะยกข้อโต้เถียงคัดค้านขอรับที่ดินว่าเป็นมฤดกของบิดามิได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ให้ยกฟ้องโจทก์
