คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ รับราชการเป็นผู้จัดการองค์การรถไฟสายแม่กลอง สังกัดกรมรถไฟองค์การนี้ได้ฝากเงินไว้ กับจำเลยที่ ๆ ได้จ่ายสมุดเช็คให้ไว้สำหรับจ่ายเงินอยู่ในความดูแลรักษาและรับผิดชอบของจำเลยที่ ซึ่งเป็นผู้มีอำนาจ สั่งจ่ายเงิน ต่อมาจำเลยที่ ได้รายงานต่อโจทก์ว่า เช็คถูกคนร้ายลอบฉีกเช็คเลขที่ ก. ๙๒๙๐๔๐ ทั้งต้นขั้วและปลายขั้ว ฉะบับหนึ่ง ได้มีผู้ปลอมลายเซ็นของจำเลยที่ ๑ สั่งจ่ายเงินขององค์การรถไฟสายแม่กลองจำนวน ๗๐,๐๐๐ บาท ให้แก่ สหการก่อสร้างและมีผู้นำไปขึ้นเงินจากจำเลยที่ ๒ ๆ ได้จ่ายเงินให้ไปตามจำนวนเงินในเช็คนั้นไปแล้ว ทั้งนี้โดยจำเลย ทั้งสองทำการประมาทเลินเล่อ ฯลฯ จึงขอให้จำเลยทั้งสองใช้เงิน ๗๐,๐๐๐ บาท กับดอกเบี้ยให้โจทก์. จำเลยปฏิเสธความรับผิด แก้ว่ามิได้ประมาทเลินเล่อ ศาลแพ่งพิพากษาให้จำเลยที่ ๑ ใช้เงิน ๗๐,๐๐๐ บาทกับดอกเบี้ยให้โจทก์ ส่วนจำเลยที่ ๒ ไม่ต้องรับผิด. โจทก์และจำเลยที่ ๑ อุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ธนาคารไทยพาณิชย์จำเลยที่ ๒ ใช้เงิน ๗๐,๐๐๐ บาท และดอกเบี้ย ฯลฯ ให้โจทก์ ยกฟ้อง เฉพาะจำเลยที่ ๑ โจทก์และจำเลยที่ ๒ ฎีกา ศาลฎีกาพิจารณาแล้ว เห็นว่าคดีเรื่องนี้เป็นเรื่องตั๋วเงินปลอมตรงกับบทบัญญัติในประมวลกฏหมายแพ่งและพาณิชย มาตรา ๑๐๐๘ จึงเป็นเช๊คที่ใช้ไม่ได้ การที่จำเลยที่ ๒ ต่อสู้ว่าได้จ่ายเงินไปตามเช็ครายนี้โดยมิได้ประมาทเลินเล่อนั้น หาจำต้องวินิจฉัยไม่ จำเลยที่ ๒ ต้องรับผิด.
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน.
