คำฟ้องและคำให้การ
จำเลยออกใบรับเงินค่าเช่าเกินกว่า ๒๐ บาทให้แก่ผู้เช่าโดยไม่ปิดอากรแสตมป์ตาม พ.ร.บ.อากรแสตมป์ ๒๔๗๕ รวมเป็นใบรับ ๑๔ ฉะบับ แต่เวลาที่ออกใบรับนั้นเป็นเวลาก่อนใช้ พ.ร.บ.อากรแสตมป์ฉะบับที่ ๔ พ.ศ.๒๔๗๙
โจทก์ฟ้องขอให้ศาลบังคับจำเลยเสียเงินอากรแสตมป์อีก ๓๕๐ บาทตาม พ.ร.บ.อากรแสตมป์ฉะบับที่ ๔ พ.ศ.๒๔๗๙
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่าฟ้องโจทก์ขากอายุความแล้ว โดยเกินเวลา ๑ ปี จึงพิพากษายกฟ้อง
ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ใบรับนั้นแม้ในฉะบับหลังที่สุดก็ได้ออกก่อนใช้ พ.ร.บ.อากรแสตมป์ฉะบับที่ ๔ พ.ศ. ๒๔๗๙ จึงยกกฎหมายนี้มาปรับคดีไม่ได้ พิพากษายืนให้ยกฟ้องโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ตราสารรายพิพาทซึ่งทำขึ้นก่อนวันใช้ พ.ร.บ.อากรแสตมป์ฉะบับที่ ๔ ซึ่งโจทก์ยกขึ้นอาศัยฟ้องคดีนี้ เมื่อได้ทำขึ้นโดยมิได้ปิดอากรแสตมป์บริบูรณ์ การกระทำก็ฝ่าฝืนต่อ พ.ร.บ.อากรแสตมป์ ๒๔๗๕ ซึ่งได้วางโทษเป็นทางอาญาเท่านั้น หาได้กำหนดหน้าที่ในทางแพ่งให้จำเลยต้องเสียอากรเพิ่มไม่จำเลยจึงไม่ต้องเสียอากรเพิ่ม หลังจากจำเลยได้ทำความผิดแล้วจึงได้มี พ.ร.บ.อากรแสตมป์ฉะบับที่ ๔ เพิ่มหน้าที่ในทางแพ่งให้ต้องเสียอากรเพิ่มโดยมิได้ยกเว้นโทษทางอาญาตาม พ.ร.บ.อากรแสตมป์ ๒๔๗๕ แต่ประการใดหลักการตีความของ พ.ร.บ.ทั่ว ๆ ไป ต้องถือว่า พ.ร.บ.ที่ออกใหม่ไม่มีผลย้อนหลังไปกะทบกะเทือนเพิ่มหน้าที่อย่างใด ๆ ต่อผู้กระทำการฝ่าฝืนกฎหมายอยู่ก่อนวันใช้ พ.ร.บ.นั้น พ.ร.บ.อากรแสตมป์ฉะบับที่ ๔ มิได้มีข้อความบ่งให้เห็นว่าผู้ที่ได้ทำการฝ่าฝืนโดยมิได้ปิดอากรแสตมป์ซึ่งต้องปิดตาม พ.ร.บ.อากรแสตมป์ ๒๔๗๕ อยู่ก่อนวันใช้ พ.ร.บ.นั้น จะต้องเสียอากรเพิ่ม จึงยก พ.ร.บ.นี้มาบังคับคดีนี้ไม่ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
