คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เช่าเครื่องฉายภาพยนตร์เสียงพร้อมด้วยเครื่องอุปกรณ์จากนายลิขิตนำไปฉายที่โรงภาพยนตร์ของจำเลยที่จังหวัดพิษณุโลก ต่อมานายลิขิตเลิกสัญญาให้โจทก์ส่งคืน โจทก์แจ้งให้จำเลยส่งคืนจำเลยไม่ยอมคืน อ้างว่าเอาหักชำระใช้หนี้ที่นายลิขิตเป็นหนี้จำเลยอยู่แล้ว ที่สุดนายลิขิตฟ้องโจทก์ ๆ ได้ใช้ให้นายลิขิตไปแล้ว คิดเป็นค่าเช่า ค่าดอกเบี้ยและอื่น ๆ รวม 30,922 บาท 91 สตางค์ ขอให้จำเลยชำระจำเลยปฏิเสธความรับผิดและตัดฟ้องว่าคดีขาดอายุความค่าเสียหายต่าง ๆ บางอย่างที่โจทก์ขอได้ยุติกันแล้วเพียงศาลล่างคงเหลือมาสู่ศาลฎีกาเพียงค่าเช่า 5 ปี 9 เดือนครึ่งคิดเป็นเงิน 21,718 บาท 75 สตางค์ ซึ่งศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องแต่ศาลอุทธรณ์ให้จำเลยรับผิดใช้ให้โจทก์และจำเลยฎีกาต่อมาศาลฎีกาเห็นว่า ในสำนวนคดีเดิมแพ่งแดงที่ 185/2491 นายประสงค์(โจทก์คดีนี้)
ได้ขอให้ศาลเรียกนางสำเนียงเข้ามาเป็นจำเลยร่วมเพื่อตั้งหลักฐานสิทธิเรียกร้องให้เสร็จสิ้นไปในคราวเดียวกัน คดีนั้นถึงที่สุดชั้นศาลฎีกา ชี้ขาดว่าเครื่องฉายภาพยนตร์และอุปกรณ์ยังเป็นของนายลิขิตนางสำเนียงไม่มีอำนาจยึดหน่วงครอบครอง
ผลคำพิพากษา
พิพากษาให้นางสำเนียงและนายประสงค์ (โจทก์คดีนี้) ส่งคืนให้นายลิขิต หากแต่ศาลยังไม่ชี้ขาดสิทธิและหน้าที่ระหว่างนายประสงค์ และนางสำเนียง (โจทก์และจำเลยในคดีนี้) แต่ไม่ตัดสิทธิของนายประสงค์ที่จะว่ากล่าวเอาความแก่นางสำเนียงดังนี้อายุความย่อมสดุดหยุดลง จนกว่าคดีจะถึงที่สุดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 173, 175 และ 181 และเมื่อนายประสงค์ ฟ้องคดีนี้หลังจากคดีเดิมถึงที่สุดเพียง 3-4 เดือนคดีจึงไม่ขาดอายุความพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ที่ให้นางสำเนียงชดใช้เงินจำนวนนี้ให้นายประสงค์ (โจทก์)
