คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์คนละ 2,000 บาท กับดอกเบี้ย
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ฟังได้ว่าจำเลยที่ 1 เป็นผู้สั่งให้รถบรรทุกดินเข้าไปถมในที่ดินที่ก่อสร้างแปลงใหม่กับขนวัสดุก่อสร้างเข้าไปด้วย และเชื่อว่ารถที่บรรทุกดินและวัสดุก่อสร้างนั้นน้ำหนักมากและต้องขนหลายเที่ยว ประกอบกับจำเลยที่ 1 ก็เบิกความว่าที่ดินที่บ้านโจทก์ตั้งอยู่เดิมเป็นที่สวนมีท้องร่อง เชื่อว่าก่อนจำเลยที่ 1 ลงมือสร้าง จำเลยที่ 1 ต้องเอาคืนหรือทรายที่อื่นมาถมก่อน และบ้านโจทก์ซึ่งเพิ่งสร้างเสร็จมาได้เพียงปีเศษก็เกิดแตกร้าวภายหลังที่จำเลยที่ 1 ใช้รถบรรทุกขนดินหรือทรายและวัสดุก่อสร้างผ่านหน้าบ้านโจทก์ ดินหรือทราบที่ถมไว้ยังไม่แน่นคงที่
รูปคดีมีเหตุผลเชื่อว่าเมื่อจำเลยที่ 1 นำรถบรรทุกดินหรือวัสดุก่อสร้างที่มีน้ำหนักมากผ่านหน้าบ้านโจทก์หลายเที่ยวจึงเป็นเหตุให้บ้านโจทก์ทั้งหกสั่นสะเทือนมีรอยแตกร้าวดังกล่าวข้างต้น ถือได้ว่าจำเลยที่ 1 ทำละเมิดต่อโจทก์ทั้งหก แม้โจทก์ทั้งหกจะนำสืบคำนวณค่าเสียหายไม่ชัดแจ้ง ศาลก็มีอำนาจวินิจฉัยให้ตามควรแก่พฤติการณ์และความร้ายแรงแห่งละเมิดได้ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 438"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
