คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญา มาตรา ๓๔๐(๑)
จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นสืบพะยานได้ ๒ ปาก
โจทก์ยื่นคำร้องขอแก้วันกระทำผิด ศาลอนุญาต และดำเนินการพิจารณาต่อไป แล้วพิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า การที่ศาลชั้นต้นอนุญาตให้โจทก์แก้ฟ้อง ไม่ชอบด้วยวิธีพิจารณา ไม่อนุญาตให้แก่ และฟังว่าข้อเท็จจริงที่ได้ความในทางพิจารณาต่างกับฟ้อง พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา,
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การขอแก้วันเวลากระทำผิดอันจำเป็นต้องกล่าวในฟ้องตาม ป.ม.วิ.อาญา มาตรา ๑๕๘(๕) นั้น เป็นการแก้รายละเอียด ซึ่งตามมาตรา ๑๖๔ ป.ม.วิ.อาญาอนุญาตให้แก้ได้ มิให้ถือว่าจำเลยเสียเปรียบ เว้นแต่จะได้หลงข้อต่อสู้ คดีนี้โจทก์ขอแก้ในระหว่างพิจารณา และไม่ปรากฎจำเลยหลงข้อต่อสู้ประการใด โจทก์ชอบที่จะขอแก้ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาข้อเท็จจริง แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปความ
