คำฟ้องและคำให้การ
เรือกลไฟเช่งโตจูงเรือเข้าของโจทก์ กับเรือกลไฟเดิรทะเลของจำเลยที่ ๒ เกิดโดนกันขึ้น ศาลเดิมและศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่าเรือกลไฟเซ่งโต แล่นตันหน้าเรือจำเลยที่ ๒ ในระยะ ๖-๗ วา เรือจำเลยไม่สามารถหยุดได้ทันที เพราะเป็นเรือเดิรทะเล จำเลยที่ ๒ ไม่ต้องรับผิด
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า เรือเซ่งโตแล่นตัดหน้าในระยะใกล้ ๆ และนายท้ายของเรือจำเลยก็ได้สั่งให้ถอยหลังทัน แต่ไม่สามารถหยุดได้ เพราะเรือใหญ่คนเรือเซ่งโตจึงตัดเชือกพ่วง ปล่อยให้เรือเข้าโจทก์ลอยมาปะทะเรือจำเลยเข้าเอง คนเรือเซ่งโตไม่สังเกตุเหตุการณ์โดยรอบคอบ ในขณะแล่นตัดหน้าจำเลยจึงไม่ต้องรับผิด ฝ่ายโจทก์เถึยงว่าเรื่องจูงเรือตัดหน้านอกประเด็นจากคำให้การจำเลย
ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยต่อสู้เรือโจทก์มาปะทะหังเรือจำเลยเช่นนี้ ข้อนำสืบข้างต้นเป็นข้อแสดงให้เห็นว่าเรือ โจทก์มาปะทะเรือจำเลยโดยเหตุนั้น โจทก์เถียงว่าหน้าที่นำสืบตกแก่จำเลย ข้อนี้โจทก์ไม่ได้เถียงในชั้นศาลล่าง และศาลฎีกาเห็นว่าหน้าที่นำสืบตกแก่โจทก์ก่อน โจทก์ค้านว่านายหลวนไม่ได้รับอนุญาตจากกรมเจ้าท่า เรื่องนี้มีนายเกตุนายท้ายเป็นคนบัญชาการ และนายหงวนเป็นแต่ถือพวงมาลัยให้ต้องฟังว่านายเกตุถือท้ายเรือ ให้ยกฟ้องโจทก์
