คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องมาจากศาลพิพากษาให้จำเลยชำระเงินกู้แก่โจทก์แต่จำเลยไม่ชำระ โจทก์จึงนำยึดบ้านพิพาทโดยอ้างว่าเป็นบ้านของจำเลย เพื่อขายทอดตลาดเอาเงินชำระหนี้แก่โจทก์
ผู้ร้องยื่นคำร้องขอว่าบ้านดังกล่าวเป็นของผู้ร้องขอให้ถอนการยึดโจทก์ให้การว่า จำเลยและผู้ร้องสร้างบ้านพิพาทระหว่างเป็นสามีภริยากันเงินที่จำเลยกู้ไปจากโจทก์ผู้ร้องมีส่วนใช้จ่ายด้วยกับจำเลย ขอให้ยกคำร้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้ถอนการยึดบ้านพิพาทโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาว่า หนี้ที่โจทก์ฟ้องจำเลยเป็นหนี้ที่จำเลยกับผู้ร้องต้องรับผิดร่วมกันและจำเลยกับผู้ร้องเป็นเจ้าของร่วมกันในบ้านพิพาท โจทก์จึงชอบที่จะยึดบ้านพิพาทมาขายทอดตลาดเอาเงินชำระหนี้โจทก์ได้ศาลฎีกาตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้ว
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ที่โจทก์ฎีกาว่าจำเลยกับผู้ร้องเป็นเจ้าของร่วมกันในบ้านพิพาท โจทก์ชอบที่จะยึดบ้านพิพาทมาขายทอดตลาดเอาเงินชำระหนี้โจทก์ได้นั้น ปรากฏว่า ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าบ้านพิพาทเป็นของผู้ร้องฝ่ายเดียว โจทก์อุทธรณ์ว่าบ้านพิพาทเป็นของจำเลยกับผู้ร้อง ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์ในประเด็นดังกล่าวเพราะเห็นว่าต้องห้ามอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง คงสั่งรับแต่เฉพาะปัญหาข้อกฎหมาย โจทก์มิได้อุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่รับอุทธรณ์ และศาลอุทธรณ์ก็มิได้วินิจฉัยในประเด็นดังกล่าวนั้น ดังนั้นประเด็นที่ว่าบ้านพิพาทเป็นของใครจึงยุติแล้วในศาลชั้นต้น ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้ที่โจทก์ฎีกาว่า หนี้ที่โจทก์ฟ้องเป็นหนี้ที่จำเลยกับผู้ร้องจะต้องรับผิดร่วมกัน
โจทก์จึงชอบที่จะยึดบ้านของผู้ร้องมาขายทอดตลาดเอาเงินชำระหนี้โจทก์ได้นั้นเห็นว่า คดีมีประเด็นเพียงว่าบ้านพิพาทที่โจทก์นำยึดเป็นของจำเลยหรือมิใช่เท่านั้น และโจทก์มิได้ฟ้องผู้ร้องเป็นจำเลยด้วย เมื่อผู้ร้องไม่ใช่ลูกหนี้ตามคำพิพากษาของโจทก์และข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่าบ้านพิพาทมิใช่เป็นของจำเลยหากแต่เป็นของผู้ร้อง โจทก์ย่อมไม่มีสิทธิยึดบ้านพิพาทขายทอดตลาดชำระหนี้โจทก์พิพากษายืน
