คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ทำหน้าที่เป็นผู้รักษาการในตำแหน่งผู้อำนวยการโรงงานกระสอบป่าน เป็นพนักงานตามกฎหมาย และเป็นนายจ้างของโจทก์จำเลยที่ 2 ทำหน้าที่เป็นสมุหบัญชีของโรงงานดังกล่าว โจทก์เป็นลูกหนี้เงินยืมของโรงงานฯ จำนวน 8,400 บาท และได้ทำหนังสือรับสภาพหนี้ไว้ ขอให้หักเงินเดือนของโจทก์เดือนละ 200 บาทใช้หนี้ แต่จำเลยที่ 1 สั่งหัก 1,000 บาท โจทก์ขอให้หักเพียงเดือนละ 700 บาทจำเลยที่ 1 จึงนำเรื่องเสนอประธานกรรมการอำนวยการ ๆ มีความเห็นว่าควรหักเงินเดือนของโจทก์ 30 เปอร์เซนต์คิดเป็นเงินเดือนละ 1,155 บาท โจทก์ได้ร้องทุกข์ต่อคณะกรรมการอำนวยการ ๆ เห็นชอบตามที่จำเลยที่ 1 สั่งให้หักเงินเดือนโจทก์ 30 เปอร์เซนต์ วันที่ 18 มกราคม 2520 จำเลยทั้งสองได้หักเงินเดือนของโจทก์งวดวันที่ 14 มกราคม2520 โดยพลการเป็นเงิน 641.50 บาท
ไปเป็นประโยชน์ของตนและผู้อื่นเงินที่หักนั้นเกิน 30 เปอร์เซนต์ เป็นเงิน 64 บาท ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 352 พระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา 11
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยทั้งสองได้หักเงินเดือนของโจทก์เพื่อใช้หนี้ตามที่โจทก์รับสภาพหนี้ตามอำนาจหน้าที่ ไม่มีเจตนาทุจริต การกระทำของจำเลยไม่มีมูลความผิดทางอาญา จึงมีคำสั่งให้ยกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยฟ้องโจทก์แล้วฟังว่าจำเลยทั้งสองได้หักเงินเดือนของโจทก์เพื่อใช้หนี้เงินยืมที่โจทก์เป็นลูกหนี้โรงงานกระสอบป่าน ซึ่งโจทก์ทำหนังสือรับสภาพหนี้ไว้ การกระทำของจำเลยทั้งสองเป็นการกระทำตามอำนาจหน้าที่โดยชอบ ปราศจากเจตนาทุจริต ไม่เป็นความผิดทางอาญา ให้ยกฟ้องโจทก์เสีย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาในปัญหากฎหมายว่าฟ้องของโจทก์สมบูรณ์ถูกต้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158 แล้ว สมควรที่ศาลจะไต่สวนมูลฟ้องต่อไปว่าคดีโจทก์มีมูลหรือไม่
ศาลฎีกาเห็นว่าแม้ฟ้องของโจทก์จะสมบูรณ์ถูกต้องตามกฎหมาย แต่เมื่อศาลล่างพิจารณาคำฟ้องแล้วเห็นว่าการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดก็ชอบที่จะยกฟ้องโจทก์เสียได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 185 โดยไม่จำต้องทำการไต่สวนมูลฟ้องต่อไป ศาลล่างดำเนินกระบวนพิจารณามาชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
