คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทำสัญญาเช่าที่ดินโจทก์โฉนดเลขที่ ๕๒๕ ต.บางยี่เรือ อ.ธนบุรี เพื่อปลูกเรือนอยู่อาศัย จำเลยผิดสัญญาค้างค่าเช่า ๑๐ เดือน และให้ผู้อื่นเช่าช่วงโจทก์ได้บอกเลิกสัญญาแล้วจำเลยไม่ออก ขอให้บังคับ จำเลยต่อสู้ว่าไม่ได้ค้างชำระค่าเช่า ไม่ได้ให้เช่าช่วง และไม่ได้รับหนังสือบอกเลิก ศาลแขวงธนบุรี พิพากษาให้จำเลยและบริวารรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างออกไปจากที่ดินของโจทก์ส่วนคำฟ้องข้ออื่นให้ยก
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาว่าแม้จำเลยจะมิได้ยก พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯ ขึ้นต่อสู้ พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ก็ยังคุ้มครองจำเลยอยู่ฉนั้นเมื่อจำเลยไม่ได้ทำผิดสัญญาเช่า โจทก์จะบอกเลิกสัญญาไม่ได้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯ เพียงแต่ให้สิทธิผู้เช่าไว้เป็นพิเศษที่จะอ้างเอาบทบัญญัติแห่ง พ.ร.บ.ดังกล่าวขึ้นมาอ้างต่อสู้ตัดสิทธิมูลฐานของผู้ให้เช่าในกรณีเช่นนี้ได้เท่านั้น ฉนั้นเมื่อจำเลยมิได้อ้างเอาบท พ.ร.บ.ดังกล่าวขึ้นต่อสู้คดี จำเลยก็ไม่มีทางจะได้รับความคุ้มครองจาก พ.ร.บ.นั้น คดีตกเป็นกรณีเช่าสามัญในบังคับแห่งบทบัญญัติลักษณะเช่าทรัพย์ตาม ป.พ.พ. และตกเป็นการเช่าโดยไม่มีกำหนดเวลาโจทก์มีสิทธิบอกกล่าวล่วงหน้าเลิกสัญญากับจำเลยได้โดยไม่ต้องคำนึงว่าจำเลยจะได้ทำผิดสัญญาหรือไม่
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
