คำฟ้องและคำให้การ
ศาลล่างทั้ง ๒ ตัดสินว่าจำเลยมีสุราแช่อันเปนความผิดตาม พ.ร.บ.อาการชั้นใน จ.ศ.๑๒๔๘ ม.๔๗-๔๙ และพ.ร.บ.แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.๒๔๖๗ ม.๒-๓-๔ ให้ปรับจำเลย ๖๐ บาท และเพิ่มโทษอีก ๑ ใน ๓ รวมเปนปรับ ๘๐ บาท ลดฐานปราณีลงกึ่งหนึ่ง คงปรับ ๔๐ บาท
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาเปนปัญหากฎหมายว่า ศาลจะปรับจำเลยน้อยกว่า ๑๖๐ บาทไม่ได้
ศาลฎีกาเห็นว่า ตาม พ.ร.บ.อากรใช้ในแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.๒๔๖๗ ม.๔ ตอน ๒ บัญญัติกำหนดอัตราค่าปรับไว้แต่คั่นสูงอย่างเดียง หาได้จำกัดอัตราคั่นต่ำไม่ ศาลย่อมใช้ดุลยพินิจกำหนดค่าปรับให้น้อยลงเพียงใดก็ได้ ที่ศาลล่างกำหนดค่าปรับมานั้นชอบแล้ว และการคัดค้านดุลยพินิจของศาลไม่ใช่เปนปัญหากฎหมาย
โจทก์ฎีกาในข้อนี้ไม่ได้ จึงให้ยกฎีกาโจทก์
