คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยรับเหมาก่อสร้างบ้านพักให้นายช่อง แล้วเบิกเงินจากนายช่องไป โดยหลอกลวงว่าจะนำไปซื้อวัสดุก่อสร้าง จำเลยรับเงินไปแล้ว ไม่นำไปซื้อวัสดุก่อสร้าง ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๔๑, ๓๕๒ และให้จำเลยคืนหรือใช้เงิน ๒๐,๐๐๐ บาทให้นายช่องเจ้าทรัพย์
จำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยไม่มีความผิดฐานฉ้อโกง แต่ผิดฐานยักยอกเงิน ๒๐,๐๐๐ บาทพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๕๒ ให้จำคุก ๑ ปี ลดรับสารภาพชั้นสอบสวน ๑ ใน ๓ คงจำคุก ๘ เดือน ให้จำเลยคืนหรือใช้เงิน ๒๐,๐๐๐ บาทแก่เจ้าทรัพย์
จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยขอเบิกเงินจากนายช่องโดยบอกว่าจะเอาไปซื้อประตูหน้าต่างและจ่ายค่าแรงงานลูกจ้าง นายช่องก็ทดรองจ่ายเงินให้จำเลยรับไป การกระทำของนายช่องมิใช่เป็นการมอบหมายเงินให้จำเลยไปซื้อวัสดุก่อสร้างตามคำสั่งของนายช่อง เพราะวัสดุก่อสร้างเป็นของที่จำเลยจะต้องจัดหามาอยู่แล้ว ฉะนั้นการที่จำเลยรับเงินไปแล้วไม่ซื้อวัสดุก่อสร้างตามสัญญารับเหมา จึงไม่เป็นความผิดทางอาญาฐานยักยอกตามฟ้อง
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
