คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าล่วงเวลาและค่าทำงานในวันหยุดแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยมิได้สั่งให้โจทก์ทำงานล่วงเวลาหรือทำงานในวันหยุด ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า ข้อเท็จจริงได้ความว่าโจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลยตำแหน่งพนักงานบัญชีอยู่ในระหว่างทดลองปฏิบัติงาน สมุหบัญชีของจำเลยซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาของโจทก์ได้สั่งด้วยวาจาให้โจทก์ปฏิบัติงานในหน้าที่ให้เสร็จทุกวัน โดยให้เหตุผลว่าต้องการให้โจทก์แสดงผลงาน เป็นเหตุให้โจทก์ต้องทำงานเกินเวลาทำงานปกติในวันทำงานและต้องทำงานในวันหยุดเพื่อเตรียมงานสำหรับวันทำงานต่อไปเห็นว่า สมุหบัญชีของจำเลยเพียงสั่งให้โจทก์ปฏิบัติงานให้เสร็จทุกวัน
หาได้สั่งให้โจทก์ทำงานเกินเวลาทำงานปกติหรือให้ทำงานในวันหยุดไม่ การที่โจทก์ประสงค์ให้งานเสร็จไปทุกวันตามคำสั่งสมุหบัญชีเพื่อจะได้แสดงถึงผลงานของโจทก์เองในการทดลองปฏิบัติงานจึงทำงานเกินเวลาทำงานปกติในวันทำงานและทำงานในวันหยุด ถือไม่ได้ว่าจำเลยให้โจทก์ทำงานเกินเวลาทำงานปกติหรือให้โจทก์ทำงานในวันหยุด อันจำเลยจะต้องจ่ายค่าล่วงเวลาหรือค่าทำงานในวันหยุดแก่โจทก์ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานลงวันที่ 16 เมษายน 2515 ข้อ 34 และข้อ 39 อุทธรณ์โจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน