คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลย เมื่อวันที่ 14 มกราคม2526 โจทก์ยื่นใบลาออกจากงานโดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2526เป็นต้นไป แต่จำเลยกลับให้โจทก์ออกจากงานตั้งแต่วันที่ 15 มกราคม 2526การกระทำของจำเลยเป็นการเลิกจ้างโจทก์โดยไม่มีความผิดและไม่บอกกล่าวล่วงหน้า ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าและเงินโบนัสแก่โจทก์จำเลยให้การว่า โจทก์มีเจตนาจะลาออกจากงานด้วยความสมัครใจจำเลยมิได้เลิกจ้างโจทก์เพียงแต่อนุมัติให้โจทก์ลาออกก่อนกำหนดตามใบลาออกของโจทก์เท่านั้น จำเลยจ่ายค่าจ้างให้โจทก์ถึงวันที่ 15 มกราคม 2526 ที่อนุมัติให้โจทก์ลาออกแล้ว จำเลยไม่มีสิทธิได้ค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า
โจทก์มีสิทธิจะได้รับค่าจ้างนับจากวันที่จำเลยอนุมัติให้โจทก์ออกไปจนถึงวันที่โจทก์ประสงค์จะขอลาออกรวม 1 เดือนครึ่ง เป็นเงิน 7,350 บาท จำเลยไม่มีระเบียบจ่ายเงินโบนัส ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์ 14,700บาท คำขออื่นให้ยกจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า หนังสือลาออกของโจทก์มีข้อความว่า "เนื่องจากข้าพเจ้ามีความประสงค์จะขอลาออกจากงานด้วยเหตุผลดังนี้ 1) บริษัทมีคนล้นงาน ทำให้เพิ่มค่าใช้จ่ายของบริษัทโดยไม่จำเป็น 2) มีความประพฤติไม่เหมาะสมผิดระเบียบของบริษัท 3) เหตุผลส่วนตัวบางประการ ด้วยเหตุผลดังที่กล่าวมาแล้ว ข้าพเจ้าจึงขอลาออกจากงานตั้งแต่วันที่ 29 ก.พ. 26 เป็นต้นไป"
หนังสือดังกล่าวลงวันที่ 14 มกราคม 2526 นายสาธิต กรรมการผู้มีอำนาจของจำเลยมีคำสั่งในวันที่ 14 มกราคม 2526 นั้นเองว่า "อนุมัติให้ลาออกตั้งแต่วันที่ 15 มกราคม 2526 เป็นต้นไป" และได้จ่ายค่าจ้างให้โจทก์ถึงวันที่อนุมัติให้โจทก์ลาออกแล้ว เห็นว่า จำเลยมิได้มีคำสั่งให้โจทก์ออกจากงานโดยความริเริ่มของจำเลยเอง แต่เป็นการอนุมัติให้โจทก์ลาออกตามที่โจทก์แสดงเจตนาจะออกจากงานโดยสมัครใจไว้ เพียงแต่ให้โจทก์ออกจากงานก่อนกำหนดตามหนังสือขอลาออกเท่านั้น หากโจทก์จะเสียหายอยู่บ้างก็ตรงที่ไม่ได้รับค่าจ้างภายหลังจากวันที่จำเลยอนุมัติให้โจทก์ลาออกถึงวันที่โจทก์ประสงค์จะออกเท่านั้น การกระทำของจำเลยไม่ใช่การให้ลูกจ้างออกจากงานโดยลูกจ้างไม่ได้กระทำผิดตามความหมายในประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 จึงมิใช่การเลิกจ้างพิพากษาแก้เป็นว่าให้ยกฟ้องโจทก์
