คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยใช้เรือบรรทุกฟืนโดยมิได้นำฟืนนั้นแวะให้เจ้าพนักงานป่าไม้ตรวนสอบเสียค่าภาคหลวงตามระเบียบ โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษและริบเรือและฟืนของกลาง ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามข้อบังคับวางระเบียบวิธีจัดการรักษาป่า และริบเรือและฟืนของกลาง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า พ.ร.บ.รักษาป่าหรือภาษีชี้นในมิได้บัญญัติให้ริบสิ่งขอและเรือซึ่งบรรทุกของหนีภาษีเหมือนอย่าง พ.ร.บ.ศุลกากร เพราะฉะนั้นจึงควรริบหรือไม่ต้องพิจารณาตาม ม.๒๗ แห่งกฎหมายอาญา ซึ่งเห็นว่าเป็นของไม่ควรริบ
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาแก้ว่าฟืนและเรือไม่ริบ โจทก์ฎีกาว่า พ.ร.บ. ภาณีชั้นใน ร.ศ. ๑๑๑ ม.๘๔ บัญญัติไว้เป็นพิเศษให้ศาลมีอำนาจสั่งริบได้ ศาลฎีกาตัดสินว่า พ.ร.บ.พิกัดภาษีภายใน ม.๘๔ ที่โจทก์อ้างมานั้นได้ถูกยกเลิกเสียแล้ว โดย พ.ร.บ.แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. ๒๔๗๐ ม.๓ จะยกมาบังคับไม่ได้ เห็นว่าศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้ว จึงให้ยกฎีกาโจทก์
