คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้เช่าที่ดินจากโจทก์มีกำหนด ๑ ปี ต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกาประกาศทรัพย์สินของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ที่จะใช้ประโยชน์ในการสร้างสถานศึกษาให้กับจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พ.ศ. ๒๕๐๐ ซึ่งออกตามความในมาตรา ๙๕ ขอรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยและมาตรา ๕ ทวิ แห่งพ.ร.บ. ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๔๙๗ มาตรา ๓ ที่ดินที่จำเลยเช่าอยู่ในที่ดินกำหนดเขตโดยพระราชกฤษฎีกานั้นด้วย โจทก์จึงได้มีหนังสือเลิกสัญญาเช่า จำเลยทราบคำบอกกล่าวแล้วขัดขืนไม่ยอมออกจากที่เช่า ขอให้บังคับจำเลยและบริวารรื้อย้ายออกจากที่ดินพิพาท
จำเลยให้การต่อสู้ว่า โจทก์ยังไม่มีเหตุฟ้องขับไล่จำเลยได้
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยและบริวารรื้อบ้านสิ่งปลูกสร้างออกไปจากที่พิพาท
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า พ.ร.บ. ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๔๙๗ มาตรา ๓ ซึ่งได้เพิ่มความเป็นมาตรา ๕ ทวิ ของพ.ร.บ. ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ. ๒๔๘๙ ปรากฏชัดแล้วว่า ทรัพย์สินของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยที่จะใช้เพื่อประโยชน์แห่งการศึกษาของชาตินั้น ไม่ว่าจะได้ให้บุคคลใดเช่าไปก่อนหรือหลังวันใช้บังคับแห่งพระราชบัญญัตินี้ ได้รับการยกเว้นไม่อยู่ในบังคับแห่งบทบัญญัติของกฎหมายว่าด้วยการควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน และทรัพย์สินรายพิพาทนี้ก็ได้อยู่ในเขตที่ได้มีพระราชกฤษฎีกาประกาศตามความในวรรคท้ายของบทกฎหมายดังกล่าวนั้นแล้ว
ที่จำเลยฎีกาว่า เพียงแต่มีพระราชกฤษฎีกาประกาศเท่านั้นไม่พอ จะต้องมีงบประมาณพร้อมที่จะสร้างสถานศึกษาด้วยนั้น เป็นความเข้าใจผิด เพราะตามกฎหมายเมื่อเป็นทรัพย์สินที่อยู่ในเขตของประกาศพระราชกฤษฎีกา ทรัพย์สินของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยที่จะใช้เพื่อประโยชน์ดังกล่าวข้างต้น ก็ได้รับการยกเว้นไม่อยู่ในบังคับแห่งบทบัญญัติของกฎหมายว่าด้วยการควบคุมค่าเช่าฯ ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
