คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ โจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดทรัพย์ของจำเลยซึ่งเป็นห้องแถวและเจ้าพนักงานบังคับคดีดำเนินการขายทอดตลาดทรัพย์จำเลยตามคำสั่งศาลชั้นต้นโดยขายให้แก่ผู้ให้ราคาสูงสุดไป ต่อมาโจทก์ยื่นคำร้องว่าการขายทอดตลาดทรัพย์ของจำเลยได้เงินไม่พอคุ้มกับหนี้ตามคำพิพากษาและได้ราคาต่ำกว่าท้องตลาดมาก ทั้งเป็นการขายทอดตลาดที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๙๖ และมิได้ดำเนินการตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ดังที่บังคับไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา ๓๐๘ กล่าวคือการท่าเรือแห่งประเทศไทยได้นำประกาศไปปิดไว้ที่ห้องแถวของจำเลยซึ่งเป็นทรัพย์ที่เจ้าพนักงานจะทำการขายทอดตลาด และทนายความตลอดจนพนักงานการท่าเรือแห่งประเทศไทยได้แสดงต่อบุคคลทั่วไปและผู้สู้ราคาว่าการท่าเรือแห่งประเทศไทยจะเข้าทำการรื้อห้องแถวเหล่านี้เองและจะไม่ยอมรับผิดชอบค่าเสียหายใด
ๆ ที่จะเกิดจากการรื้อถอนซึ่งโจทก์ได้คัดค้านไว้ในสำนวนคดีแพ่งอีกสำนวนหนึ่ง ซึ่งการท่าเรือแห่งประเทศไทยเป็นโจทก์ พฤติการณ์ดังกล่าว เป็นการผิดข้อกำหนดของการขายทอดตลาดทรัพย์รายนี้ ซึ่งกำหนดเพียงว่าให้ผู้ซื้อทอดตลาดได้ เป็นผู้รื้อห้องแถวเหล่านี้เองมิใช่การท่าเรือแห่งประเทศไทย ทั้งกระทำให้ผู้เข้าสู้ราคาในการขายทอดตลาดสำคัญผิดในลักษณะสำคัญของการขายทอดตลาดรายนี้ว่า ผู้ซื้อได้จะต้องยอมให้การท่าเรือแห่งประเทศไทยทำการรื้อห้องแถวที่ขายทอดตลาดเป็นเหตุให้ผู้เข้าสู้ราคาให้ราคาต่ำ ทำให้นิติกรรมการขายทอดตลาดครั้งนี้เป็นโมฆะ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๑๙ ขอให้ศาลสั่งยกเลิกการขายทอดตลาดครั้งนี้ และมีคำสั่งให้ขายทอดตลาดใหม่
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า กรณีไม่เข้าตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา ๒๙๖ และ ๓๐๘ ให้ยกคำร้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อที่โจทก์ฎีกาว่า การขายทอดตลาดทรัพย์จำเลยของเจ้าพนักงานบังคับคดีไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๙๖ และมาตรา ๓๐๘ นั้น บทบัญญัติมาตรา ๒๙๖ วรรคสองเป็นบทบัญญัติที่ใช้บังคับเฉพาะกรณีที่เจ้าพนักงานบังคับคดีเป็นผู้ดำเนินการบังคับคดีไปในทางฝ่าฝืนต่อบทบัญญัติที่ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งได้บัญญัติไว้ในลักษณะ ๒ ว่าด้วยการบังคับคดีตามคำพิพากษาหรือคำสั่ง แต่ตามข้อเท็จจริงที่โจทก์ยกขึ้นเป็นเหตุอ้างเพื่อขอให้ศาลสั่งยกเลิกการขายทอดตลาดกลับปรากฏว่าเป็นเหตุที่เกิดขึ้นจากการกระทำของการท่าเรือแห่งประเทศไทยหาใช่เกิดขึ้นจากการดำเนินการบังคับคดีของเจ้าพนักงานบังคับคดีทำการฝ่าฝืนต่อบทบัญญัติอันว่าด้วยการบังคับคดีตามคำพิพากษาหรือคำสั่งดังที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๙๖ นั้นไม่
ส่วนที่โจทก์อ้างว่าประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๓๐๘ ได้บัญญัติให้เจ้าพนักงานบังคับคดีดำเนินการขายทอดตลาดตามบทบัญญัติในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา ๑๑๙ และ ๑๒๐ ด้วยนั้นศาลฎีกาเห็นว่า บทบัญญัติในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๓๐๘ เป็นบทบัญญัติที่บังคับให้เจ้าพนักงานบังคับคดีดำเนินการขายทรัพย์ด้วยวิธีการขายทอดตลาดตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ ๓ ลักษณะ ๑ ส่วนที่ ๓ ว่าด้วยการขายทอดตลาด มิใช่เกี่ยวกับบทบัญญัติอันว่าด้วยลักษณะอื่นแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ส่วนข้อเท็จจริง ไม่มีช่องทางให้คิดว่าประกาศของการท่าเรือแห่งประเทศไทยจะเป็นเหตุให้ผู้เข้าสู้ราคาสำคัญผิดในเรื่องการรื้อถอนอันโจทก์ถือว่าเป็นสารสำคัญในการขายทอดตลาดหรือสำคัญผิดในคุณสมบัติของทรัพย์ที่จะขายทอดตลาด
นอกจากนี้เมื่อโจทก์ไม่เห็นด้วยกับประกาศของการท่าเรือแห่งประเทศไทย โจทก์ก็ได้ยื่นคำร้องคัดค้านต่อศาลไว้แล้ว คดียังอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาล จึงไม่มีความจำเป็นประการใดที่ศาลชั้นต้นจะต้องทำการไต่สวนคำร้องเรื่องเดียวกันของโจทก์ในคดีนี้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๗ อีก
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
