คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดปลายแหลมแทงนายปรีชา ลีลาโคตร์โดยเจตนาฆ่าให้ตายโดยไตร่ตรองไว้ก่อน แต่มีผู้อื่นมาขัดขวางจำเลยจึงฆ่านายปรีชาไม่ได้ เพียงแต่ทำร้ายนายปรีชาบาดเจ็บสาหัสประกอบด้วยทุกขเวทนากล้า ไม่สามารถประกอบอาชีพได้ตามปกติเกินกว่า 20 วัน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289, 80, 297 และริบมีดของกลางจำเลยให้การว่า ได้ทำร้ายนายปรีชาจริง แต่ไม่มีเจตนาฆ่าหรือไตร่ตรองไว้ก่อนหรือพยายามฆ่า สาเหตุเนื่องจากจำเลยบันดาลโทสะโดยถูกนายปรีชาข่มเหงอย่างร้ายแรงในขณะจำเลยเป็นภิกษุอยู่ด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรมศาลอาญาพิจารณาแล้วฟังได้ว่า จำเลยพยายามฆ่านายปรีชาโดยไตร่ตรองไว้ก่อน จึงพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 289 ประกอบด้วยมาตรา 80 วางโทษจำคุก 16 ปี
ลดโทษให้จำเลยกึ่งหนึ่งตามมาตรา 78 คงจำคุกจำเลยไว้ 8 ปี มีดของกลางริบจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ข้อเท็จจริงไม่พอที่จะชี้ว่าจำเลยมีเจตนาจะฆ่า คงลงโทษจำเลยได้เพียงฐานทำร้ายร่างกายถึงสาหัสจึงพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 297(8) วางโทษจำคุก 5 ปี ลดรับตามมาตรา 78 คงจำคุก 2 ปี 6 เดือน นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยเกิดเรื่องกับนายปรีชาในเวลาประชุมซึ่งเป็นเหตุให้จำเลยโกรธแค้นนายปรีชา จำเลยออกจากที่ประชุมไปแล้ว การประชุมก็ยังมีต่อไปจนภายหลังเลิกการประชุมและผู้คนที่มาประชุมกลับไปเกือบหมดแล้ว จำเลยจึงมาทำร้ายนายปรีชาศาลฎีกาเห็นว่า การทำร้ายมิได้เกิดจากโทสะพลุ่งขึ้นเฉพาะหน้าแล้วทำร้าย แต่เป็นกรณีที่เกิดโทสะแล้วไปเกิดความคิดไตร่ตรองตัดสินใจอย่างหนักในการตกลงใจกระทำผิด ในกรณีนี้จึงเป็นการกระทำผิดโดยไตร่ตรองไว้ก่อนตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(4)
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
