คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทำหนังสือสัญญาค้ำประกันนายอั๋น พุ่มไสวในการที่นายอั๋นจะได้เข้าปฏิบัติงาน ว่าในกรณีที่นายอั๋น พุ่มไสว ทำความเสียหายให้โจทก์ จำเลยยอมรับผิดใช้ค่าเสียหายให้โจทก์รวมถึงกรณีที่นายอั๋น พุ่มไสว ยืมเงินของโจทก์เพื่อประโยชน์ในการงานด้วย ต่อมานายอั๋นยืมเงินทดรองของโจทก์ไป ๕,๕๕๒.๗๑ บาท ยักยอกค่ากระแสไฟฟ้า ๔๕,๔๕๐ บาท ยักยอกค่ามิเตอร์ ๙,๓๐๐ บาท ขอให้จำเลยชดใช้เงินจำนวนนี้แก่โจทก์ พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี
จำเลยให้การว่าไม่เคยตกลงกับโจทก์หรือตัวแทนโจทก์เพื่อทำสัญญาค้ำประกันนายอั๋น พุ่มไสว หนังสือสัญญาค้ำประกันเป็นเพียงคำเสนอของจำเลย โจทก์ไม่ได้สนองรับ และคำเสนอของจำเลยก็ใช้ไม่ได้ด้วย เพราะไม่ได้เขียนเองทั้งฉบับ ไม่ได้ลงเงินไม่ได้แสดงหลักทรัพย์จะต้องทำใหม่ จำเลยลงชื่อไปเพราะเชื่อคำนายอั๋น พุ่มไสว ว่าจำเลยไม่ต้องรับผิดชอบเป็นเงิน โจทก์ประสงค์แต่เพียงตำแหน่งข้าราชการชั้นโทของจำเลยเท่านั้น จำเลยเข้าใจผิดในสารสำคัญของสัญญาไม่ต้องรับผิดเงินที่นายอั๋น พุ่มไสว ยืมโจทก์และการยักยอกเงินค่ามิเตอร์เกิดขึ้นก่อนสัญญาค้ำประกัน จำเลยไม่ต้องรับผิดเงินค่ากระแสไฟฟ้ามณฑลทหารบกที่ ๒ จำนวน ๔๕,๔๕๐ บาทนั้น นายอั๋น พุ่มไสว
ส่งแก่โจทก์แล้ว ๔๔,๒๓๐ บาท ยังขาดอีกเพียง ๑,๒๒๐ บาท คดีนี้ศาลจังหวัดปราจีนบุรีพิพากษาให้นายอั๋นใช้หนี้แก่โจทก์ โจทก์มาฟ้องอีกเป็นฟ้องซ้ำ ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าโจทก์จำเลยมีความสัมพันธ์ตามสัญญาค้ำประกันเงินค่ามิเตอร์และเงินยืมเกิดขึ้นก่อนจำเลยเป็นผู้ค้ำประกัน จำเลยไม่ต้องรับผิดพิพากษาให้จำเลยใช้เงิน ๔๕,๔๕๐ บาทพร้อมกับดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีแก่โจทก์
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยทำสัญญาค้ำประกันนายอั๋น พุ่มไสว โดยเจตนาเข้าค้ำประกันความเสียหายที่นายอั๋นก่อให้เกิดขึ้นแก่โจทก์แล้วนายอั๋นส่งสัญญาค้ำประกันไปยังการไฟฟ้าเขต การไฟฟ้าเขตส่งต่อไปยังการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค นายสายซึ่งเป็นผู้ว่าการไฟฟ้าได้ลงชื่อในสัญญานั้นแทน การไฟฟ้าส่วนภูมิภาคโจทก์แล้ว สัญญาค้ำประกันดังกล่าวเป็นอันสมบูรณ์ ส่วนเงินค่ากระแสไฟฟ้านั้นฟังได้ว่า นายอั๋น พุ่มไสว เก็บเงินค่ากระแสไฟฟ้าแล้วนำไปใช้หมุนเวียนก่อน โดยเก็บค่ากระแสไฟฟ้าเดือนใหม่ส่งใช้ค่ากระแสไฟฟ้าเดือนเก่าเรื่อยมา จนเดือนสุดท้ายเก็บจากมณฑลทหารบกที่ ๒ เป็นค่ากระแสไฟฟ้าประจำเดือนมกราคม ๒๕๐๙ เป็นเงิน ๔๕,๔๕๐ บาท แต่นำส่งใช้เป็นค่ากระแสไฟฟ้าประจำเดือนธันวาคม ๒๕๐๘ จึงขาดส่งเดือนมกราคม ๒๕๐๙ จำเลยต้องรับผิด
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
