คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเจตนาทุจริตสมคบกับนายจี้ล้งออกเช็คของธนาคารไทยทนุให้จ่ายเงิน 50,000 บาท โจทก์ผู้ทรงเช็คไปขอขึ้นจากธนาคาร ๆ ปฏิเสธไม่จ่ายเงิน เพราะเงินมีไม่พอในขณะออกเช็คขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็คพ.ศ. 2497 มาตรา 3จำเลยปฏิเสธศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยเป็นกรรมการบริษัทโรงเลื่อยจักรพนาชัยจำกัด นายจี้ล้งเป็นกรรมการผู้จัดการ และเห็นว่าจำเลยเป็นผู้ออกเช็คจำเลยลงชื่อในเช็คตามข้อบังคับของบริษัท โดยมอบให้นายจี้ล้งตรอกรายการสั่งจ่ายเงินตามที่เห็นสมควร เมื่อธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินเพราะเงินตามบัญชีไม่พอจ่าย จำเลยต้องมีความผิด พิพากษาให้จำคุกจำเลย 4 เดือน ตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค
พ.ศ. 2497 มาตรา 3จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ข้อเท็จจริงไม่พอฟังว่าจำเลยกระทำผิดพิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังว่า เช็คฉบับที่ฟ้องเป็นเช็คของบริษัทโรงเลื่อยพนาชัย จำกัด ลงลายมือชื่อนายจี้ล้งกรรมการผู้จัดการ และจำเลยกรรมการ ประทับตราตามข้อบังคับของบริษัท เหตุที่จะออกเช็คได้ความตามคำพยานโจทก์ว่า นายจี้ล้งผู้เดียวไปขอยืมเงินโดยติดต่อกับนายเซียวอื้อน้องเขยโจทก์ นายจี้ล้งบอกว่ายืมไปค้าขายนายจี้ล้งผู้เดียวรับเงิน 50,000 บาท ไปจากนายเซียวอื้อและมอบเช็คฉบับนี้ให้นายเซียวอื้อ เมื่อมอบเช็ค มีลายมือชื่อจำเลยและประทับตราของบริษัทอยู่แล้ว นายจี้ล้งลงลายมือชื่อต่อหน้านายเซียวอื้อจำเลยนำสืบว่าจำเลยลงชื่อในเช็คให้บริษัทไว้ในฐานะเป็นกรรมการคนหนึ่งตามข้อบังคับของบริษัท เพื่อนายจี้ล้งกรรมการผู้จัดการนำไปลงชื่อให้ครบตามข้อบังคับของบริษัท จำเลยเชื่อตามที่นายจี้ล้งกรรมการผู้จัดการบอกว่าบริษัทมีเงินเป็นจำนวนแสนบาท บัดนี้นายจี้ล้งก็หลบหนีและต้องข้อหาว่ายักยอกทรัพย์ของบริษัท ข้อนำสืบของจำเลยจึงสอดคล้องกับพยานโจทก์ฟังเป็นจริงได้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ว่าจำเลยทุจริตสมคบกับนายจี้ล้งออกเช็คโดยรู้ว่าไม่มีเงินพอจ่ายในวันออกเช็คเพราะข้อเท็จจริงแสดงว่าจำเลยเชื่อนายจี้ล้งว่าบริษัทมีเงินพอจ่ายตามเช็ค ไม่เป็นความผิดตามฟ้อง ศาลฎีกาพิพากษายืน
