คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทำสัญญาจะขายที่ดินมีโฉนดพร้อมทั้งสิ่งปลูกสร้าง มีเนื้อที่ ๙๗๔ ตารางวา ให้แก่โจทก์เป็นราคาแปดแสนบาท โดยระบุเนื้อที่ตามโฉนดในสัญญาด้วย โจทก์วางมัดจำไว้หกหมื่นบาท ต่อมาโจทก์ทราบว่าเนื้อที่ดินขาด แต่ตกลงเพิ่มลดราคาที่ดินที่ขาดกันไม่ได้ จึงบอกเลิกสัญญาขอคืนมัดจำและเรียกค่าเสียหายจำเลยเพิกเฉย โจทก์จึงฟ้อง จำเลยต่อสู้ที่พิพาทถูกตัดถนนเนื้อที่ครบหรือไม่ไม่เคยตรวจสอบ ไม่เคยรับรองว่าจะส่งมอบที่ดินเต็ม ๙๗๔ ตารางวา และว่าตาม ป.พ.พ.ม. ๔๖๖ ที่โจทก์อ้างนั้นใช้บังคับสำหรับที่ดินไม่มีโฉนด
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้จำเลยคืนมัดจำหกหมื่นบาทแก่โจทก์ ฯลฯ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าการซื้อขายที่ดินนั้น ตามธรรมดาก็เป็นที่เข้าใจกันว่าจำนวนที่ดินก็คงมีตามที่แจ้งอยู่ในหนังสือสัญญาหรือหนังสือสำคัญสำหรับที่ดิน แว้นแต่จะบอกกล่าวกันเป็นอย่างอื่น คดีนี้จำเลยนำสืบไม่ได้ว่าจำเลยได้บอกโจทก์ว่าที่ดินมีน้อยกว่าที่ปรากฎในหนังสือสัญญาหรือในโฉนด เมื่อปรากฎในภายหลังว่าที่ดินเนื้อที่ขาดไปจากจำนวนที่ปรากฎในสัญญาถึง ๗๓ตารางวาเศษเกินกว่าร้อยละ ๕ ของเนื้อที่ทั้งหมดที่ซื้อขายกันโจทก์ชอบที่จะขอลดราคาลงตามส่วน หรือบอกปัดเสียก็ได ที่จำเลยว่า ป.พ.พ.ม. ๔๖๖ ใช้สำหรับการซื้อขายที่ดินที่ยังไม่มีโฉนดนั้นหาถูกต้องไม่
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
