คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยทั้งสามสมคบกันทำร้ายร่างกายและทำให้โจทก์เสื่อมเสียอิสระภาพ ขอให้ลงโทษ
จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยที่ 1 ตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 270 จำคุก 3 เดือน ยกฟ้องปล่อยจำเลยที่ 2-3โจทก์และจำเลยที่ 1 อุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสามฐานทำร้ายร่างกาย และลงโทษจำเลยที่ 2-3 ฐานทำให้เสื่อมเสียอิสระภาพด้วย ส่วนจำเลยที่ 1 อุทธรณ์ว่าไม่ได้กระทำผิดและว่าโจทก์ฟ้องผิดวันศาลอุทธรณ์คงพิจารณาแต่เฉพาะอุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 เห็นว่าพยานโจทก์เบิกความไขว้เขวและวันที่หาว่าจำเลยกระทำผิด ก็ไม่ตรงกับฟ้อง จึงพิพากษายกฟ้อง ปล่อยจำเลยที่ 1 ไปโจทก์ฎีกาในข้อที่ศาลอุทธรณ์ไม่ได้พิจารณาพิพากษาอุทธรณ์ของโจทก์ กับฎีกาคัดค้านในข้อที่ศาลอุทธรณ์ไม่ลงโทษจำเลยที่ 1 ฐานทำให้เสื่อมเสียอิสระภาพศาลฎีกาเห็นว่า กรณีนี้ ปรากฏว่ามีประเด็นโต้เถียงกันอยู่ในเรื่องวันกระทำผิดที่โจทก์หาว่าต่างกับที่ปรากฏตามทางพิจารณาหรือไม่ และประกอบกับข้อหาฐานทำให้เสื่อมเสียอิสระภาพ และฐานทำร้ายร่างกายที่โจทก์หานี้ และวันที่หาว่าจำเลยกระทำผิดก็เป็นวันเดียวกัน
ดังนั้น ถ้าตามทางพิจารณาในเรื่องวันกระทำผิดแตกต่างกับฟ้องแล้ว ถึงอย่างไรศาลก็ย่อมลงโทษจำเลยไม่ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 หากเป็นเช่นนั้นแล้วคดีโจทก์ก็ไม่จำเป็นที่ศาลฎีกาจะย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์พิพากษาใหม่ต่อไปศาลฎีกาได้พิจารณาคำพยานหลักฐานในเรื่องนี้แล้ว เห็นว่าโจทก์ถูกจับจองจำและที่หาว่าจำเลยทำร้ายนั้น เป็นวันที่ 27 เมษายน 2491 หาใช่วันที่ 26 เมษายน 2491 ดังฟ้องไม่ คดีจึงยังลงโทษจำเลยไม่ได้จึง
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน ให้ยกฟ้อง
