คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลจังหวัดลำปางพิพากษาให้จำเลยในฐานะส่วนตัวและทายาทผู้รับมรดกของสิบโทเรวัตผู้ตายชำระหนี้จำนวน 30,000 บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ย ศาลออกคำบังคับให้จำเลยชำระหนี้ ครบกำหนดตามคำบังคับแล้วจำเลยไม่สามารถชำระหนี้ได้ จำเลยเป็นหนี้บุคคลอื่นอีกหลายราย ถือได้ว่าจำเลยมีหนี้สินล้นพ้นตัว ขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยเป็นบุคคลล้มละลายจำเลยให้การว่าหนี้ตามคำพิพากษาที่โจทก์อ้างคดียังไม่ถึงที่สุดคดีอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์ โจทก์ยังไม่มีสิทธิฟ้องจำเลยมีหลักทรัพย์พอชำระหนี้แก่โจทก์ได้ มิใช่เป็นบุคคลที่มีหนี้สินล้นพ้นตัวศาลชั้นต้นเห็นว่าพยานหลักฐานของโจทก์ยังไม่พอฟังว่าจำเลยเป็นบุคคลที่มีหนี้สินล้นพ้นตัว พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่าข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ว่าเป็นหนี้ร่วมที่จำเลยและสิบโทเรวัตจะต้องรับผิดร่วมกัน
จำเลยในฐานะส่วนตัวไม่มีหน้าที่จะต้องชำระหนี้รายนี้แก่โจทก์ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยในฐานะส่วนตัวให้เป็นบุคคลล้มละลาย และยังฟังไม่ได้ด้วยว่าจำเลยมีหนี้สินล้นพ้นตัว พิพากษายืนโจทก์ฎีกาว่าจำเลยในฐานะส่วนตัวและทายาทสิบโทเรวัต มีหนี้ร่วมจะต้องชำระหนี้ให้โจทก์ตามคำพิพากษาของศาลจังหวัดลำปาง จำเลยทราบคำบังคับแล้วไม่ชำระหนี้ เมื่อจำเลยขอทุเลาการบังคับคดี ศาลอุทธรณ์ให้หาหลักประกัน แต่จำเลยหาไม่ได้ โจทก์มีสิทธิฟ้องให้จำเลยเป็นบุคคลล้มละลายได้ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ยังไม่ได้ขอหมายบังคับคดี เพราะคดียังอยู่ระหว่างอุทธรณ์ จำเลยยังไม่ได้นำเงินมาชำระโดยขอทุเลาการบังคับคดี ศาลอุทธรณ์สั่งอนุญาตจำเลยนำสืบด้วยว่ายังสามารถชำระหนี้ให้โจทก์ได้ จึงยังไม่เข้าข้อสันนิษฐานว่า จำเลยเป็นบุคคลที่มีหนี้สินล้นพ้นตัวตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 8(5) ไม่จำเป็นต้องวินิจฉัยฎีกาของโจทก์ข้ออื่นต่อไปพิพากษายืน
