คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยเล่นไพ่ผ่องไทยพนันกันเกินเวลาในใบอนุญาตที่ได้รับไป ๓๐ นาท
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลจังหวัดพิพากษาลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.การพนัน ( ฉบับที่ ๔ ) พ.ศ.๒๔๘๕ มาตรา ๔ ฯลฯ กับให้ริบไพ่ไทย ไม้เขี่ยไพ่ อับสังกะสี เสื่อกก ตะเกียง เจ้าพายุ ธนบัตร ของกลาง อันเป็นเครื่องมือที่ใช้เฉพาะในการเล่นและทรัพย์สินพนันจับได้ในวงเล่นพนันเป็นของกลาง นางจดจำเลยอุทธรณ์ว่า เสื่อกก ๑ ผืนกับตะเกียงเจ้าพายุ ๑ ดวง เป็นของใช้ประจำบ้านไม่ควรริบ
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เสื่อและตะเกียง ๒ สิ่งนี้ไม่เป็นอันควรริบ พิพากษาแก้ให้คืนของกลาง ๒ สิ่งนี้ให้จำเลย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า เครื่องมือที่ใช้ในการเล่นการพนันอันขัดต่อบทแห่ง พ.ร.บ.การพนันนั้น เป็นเพียงสิ่งที่ศาลจะใช้ดุลยพินิจ ให้ริบก็ได้ ไม่ริบก็ได้ ตามความใน พ.ร.บ.การพนัน พ.ศ.๒๔๗๘ มาตรา ๑๐ วรรค ๒ และ ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๗ (๒) เสื่อและตะเกียงของกลางรายนี้ ศาลอุทธรณ์ได้ใช้ดุลยพินิจว่า ไม่ควรริบ และพิพากษาไม่ริบ ฉะนั้นปัญหาที่ว่าจะควรริบหรือไม่ จึงเป็นปัญหาข้อเท็จจริง คดีนี้เป็นคดีต้องห้ามตามกฎหมายไม่ให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน โดยให้ยกฎีกาโจทก์เสีย
