คำฟ้องและคำให้การ
คดีเดิมโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลย
ระหว่างพิจารณาคู่ความตกลงกันให้ศาลจัดการประมูลทำนารายพิพาทสำหรับปีทำนา พ.ศ. 2495 โจทก์ประมูลได้เป็นเงิน 9,380 บาท ศาลสั่งให้เป็นไปตามที่ตกลงกันแต่โจทก์ขอนาโฉนดที่ดินมาวางประกันแทนเงินศาลสั่งอนุญาตโดยให้โจทก์ทำสัญญาประกันไว้ต่อศาลว่าเมื่อสิ้นฤดูเก็บเกี่ยวแล้วจะนำเงินมาวางศาลคดีถึงที่สุดชั้นศาลอุทธรณ์โดยพิพากษาให้ยกฟ้อง
จำเลยยื่นคำร้องศาลจึงได้ออกคำบังคับให้โจทก์นำเงิน 9,380 บาทมาวางศาลใน 1 เดือนโจทก์รับคำบังคับแล้วแถลงว่าจำเลยเป็นผู้ทำนารายพิพาทเองและรับว่าจะนำเงินมาวางศาลแทนโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
อนึ่งโดยข้อ กฎหมายจำเลยไม่มีสิทธิที่จะบังคับเอาแก่โจทก์ได้เพราะ ศาลมิได้มีคำพิพากษาในเรื่องนี้ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วฟังว่าโจทก์สืบไม่สมว่าจำเลยทำนาและรับว่าจะเอาเงินมาวางศาลแทนโจทก์ การประมูลทำนาเป็นวิธีการดำเนินการคุ้มครองชั่วคราวระหว่างคดีย่อมมีผลผูกมัดและบังคับคดีกันได้ ให้ยกคำแถลงของโจทก์โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาโดย ที่ประชุมใหญ่เห็นว่าการประมูลทำนาพิพาทกันนี้เป็นเรื่องที่คู่ความตกลงกันในศาลเกี่ยวกับคดีที่กำลังดำเนินกระบวนพิจารณาอยู่ เมื่อคู่ความตกลงกันและศาลสั่งให้เป็นไปตามนั้นจนโจทก์ทำสัญญาไว้ต่อศาลว่าจะนำเงินมาวางศาลดังนี้แล้ว ศาลก็ย่อมมีอำนาจบังคับโจทก์ได้หาใช่เรื่องเกี่ยวกับการบังคับคดีตามคำพิพากษาชี้ขาดไม่ ส่วนข้อเท็จจริงอื่นที่โจทก์ฎีกามานั้นชั้นอุทธรณ์มิได้โต้แย้งไว้ จะมาคัดค้านชั้นฎีกาไม่ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
