คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ 1 กับพวกได้ฉุดคร่านางสาวสมพงษ์ ไปข่มขืนกระทำชำเราและได้ถอดเอาเครื่องประดับของนางสาวสมพงษ์ไป ทำให้โจทก์เสียหายคือ ค่าเครื่องประดับ ค่าจ้างบุคคลอื่นทำนาแทนค่าตัวที่เสียความเป็นสาว ค่าใช้จ่ายในการติดตาม ค่าใช้จ่ายที่จะต้องเลี้ยงดูไปจนกว่าจะบรรลุนิติภาวะ ค่าเสียหายที่อับอายขายหน้าประชาชน รวมทั้งสิ้น 20,000 บาท ซึ่งจำเลยที่ 2, 3 ผู้เป็นบิดามารดาจำเลยที่ 1 ผู้เยาว์จะต้องรับผิดด้วยขอให้บังคับจำเลยทั้งสามใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยที่ 1 อายุ 19 ปีเศษฉุดคร่านางสาวสมพงษ์ไปจริงแต่จำเลยที่ 2, 3 ซึ่งเป็นบิดามารดามิได้มีส่วนรู้เห็นด้วยและเหลือวิสัยที่จำเลยที่ 2, 3 จะดูแลป้องกันได้และต่อสู้ในเรื่องค่าเสียหายบางรายการว่ามากไปหรือจำเลยไม่ควรต้องเสียกับว่า
ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมเพราะสับสนในเรื่องตัวโจทก์ ทำให้จำเลยหลงต่อสู้ ขอให้ยกฟ้องวันชี้สองสถาน โจทก์จำเลยแถลงรับกันบางประการแล้วว่าโจทก์จำเลยไม่ติดใจสืบพยาน ขอให้ศาลวินิจฉัยค่าเสียหายเฉพาะบางรายการคือค่าเสียความเป็นสาวค่าเลี้ยงดูจนบรรลุนิติภาวะ และค่าอับอายศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุม และพิพากษาให้จำเลยทั้งสามร่วมกันรับผิดในค่าเสียหายตามรายการที่แถลงรับกันไว้คือค่าเครื่องประดับ 1,000 บาท ค่าติดตาม 500 บาท ค่าจ้างคนทำนา 500 บาท ส่วนค่าเลี้ยงดูโจทก์เรียกไม่ได้ ให้ยกค่าเสียหายเป็นสาวและค่าอับอายเป็นประเภทเดียวกัน พิเคราะห์กำหนดให้จำเลยใช้ให้ 5,000 บาท รวมให้จำเลยทั้งสามร่วมกันรับผิด ใช้ค่าเสียหายและค่าสินไหมทดแทนให้โจทก์ 7,000 บาทจำเลยที่ 2, 3 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 2, 3 ฎีกาศาลฎีกาพิเคราะห์ในเรื่องที่จำเลยฎีกาว่าฟ้องของโจทก์เคลือบคลุมเพราะไม่ปรากฏแน่ชัดลงไปว่าผู้ใดเป็นโจทก์นั้น แล้วเห็นว่าตามคำฟ้อง
ชื่อโจทก์ในตอนต้นเขียนไว้ว่า "นางสาวสมพงษ์ เข็มกลัด โดยนายผิว เข็มกลัดบิดาผู้แทนโดยชอบธรรม โจทก์" ในคำให้การของจำเลยที่ 2, 3 ข้อ 1 ก็ได้เขียนว่า "ในการที่จำเลยที่ 1 ได้กระทำการฉุดคร่าโจทก์ (นางสาวสมพงษ์) ไปนั้น ฯลฯ" นอกจากนี้ในวันชี้สองสถาน คำแถลงของโจทก์จำเลยก็เป็นที่เข้าใจโดยชัดแจ้งว่า โจทก์คือนางสาวสมพงษ์ จึงเห็นได้ว่าฟ้องโจทก์มิได้เคลือบคลุม จำเลยที่ 2, 3 มิได้หลงข้อต่อสู้แต่อย่างใด ส่วนที่จำเลยฎีกาว่าโจทก์ต้องมีหน้าที่นำสืบ เมื่อโจทก์ไม่นำสืบก็ต้องแพ้คดีนั้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าตามบทบัญญัติประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 429 เห็นได้ว่า เป็นหน้าที่ของจำเลยที่ 2, 3 (ซึ่งเป็นบิดามารดา) จะต้องนำสืบพิสูจน์ว่าตนไม่ต้องรับผิดร่วมกับจำเลยที่ 1 เพราะเหตุใด หาใช่เป็นหน้าที่ของโจทก์จะต้องเป็นผู้นำสืบก่อนไม่ เมื่อจำเลยที่ 2, 3 กล่าวอ้างถึงความไม่ต้องรับผิดของตนมาในคำให้การ แต่ตนมิได้นำสืบเช่นนี้ จำเลยที่ 2, 3 จึงไม่อาจปฏิเสธถึงความรับผิดได้พิพากษายืน
