คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าโจทก์กับสามีจำเลยที่ ๒ เช่าห้องจากจำเลยที่ ๑ ไว้ ๒ ห้อง คือห้องหมายเลข ๐๒๐, ๐๒๒ ต่อมาโจทก์ไปธุระที่ กรุงเทพฯเสีย จำเลยที่ ๑ - ๒ คบคิดกันเอาห้องเช่าเลที่ ๐๒๐ ไปให้จำเลยที่ ๓ เช่าเสีย จึงขอให้ศาลพิพากษาว่า โจทก์มี สิทธิเช่าห้องเลขที่ ๐๒๐ ดังกล่าว และขับไล่จำเลยที่ ๓ ออกไป ถ้าไม่สามารถจะบังคับได้ก็ให้จำเลยร่วมกันใช้ค่าเสียหาย ให้โจทก์ ๙,๐๐๐ บาท ฯลฯ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังว่า จำเลยที่ ๒ ผู้เดียวต้องรับผิด ส่วนจำเลยอื่นสุจริตจึงพิพากษาแก้ให้จำเลยที่ ๒ ใช้ค่าเสียหาย ๕๐๐ บาท แก่โจทก์นอกนั้นยืน จำเลยที่ ๑ - ๒ ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อฎีกาของจำเลยที่ ๑ ที่ขอให้วินิจฉัยว่า จำเลยที่ ๒ เป็นผู้เช่าห้องพิพาทแต่ผู้เดียว โจทก์มิได้ร่วมเช่า ด้วยนั้น เมื่อศาลล่างวินิจฉัยให้จำเลยที่ ๑ ชนะคดีแล้ว เพียงข้อโต้เถียงว่าโจทก์เช่าห้องร่วมกับจำเลยที่ ๒ หรือจำเลยที่ ๒ เช่าฝ่ายเดียว ไม่ทำให้จำเลยที่ ๑ กลับแพ้คดีนี้ได้ จึงไม่ต้องวินิจฉัยฎีกาของจำเลยที่ ๑ ส่วนฎีกาของจำเลยที่ ๒ ในเรื่องฟ้องซ้ำนั้นเห็นว่าโจทก์ฟ้องคดีก่อน เพราะจำเลยที่ ๓ ได้เช่าห้องเลข ๐๒๐ อย่างเดียว กับคดีนี้ ต่างกันเพียงว่าคดีก่อนโจทก์ขอให้ขับไล่จำเลยที่ ๒ ออกจากห้องเลขที่ ๐๒๒ ส่วนคดีนี้ขอให้ขับไล่จำเลยที่ ๓ ออก จากห้องเลขที่ ๐๒๐ คดีก่อนโจทก์เรียกค่าเสียหายจากจำเลยที่ ๒ เป็นเงิน ๕๐๐ บาท คดีนี้เรียกค่าเสียหายจากจำเลยร่วม กัน ๙,๐๐๐ บาท คดีของโจทก์จึงเป็นฟ้องซ้ำ
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาแก้ให้บังคับคดี ตามศาลชั้นค้น
