คำฟ้องและคำให้การ
กรณีเนื่องมาจากเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ได้มีหนังสือแจ้งให้ร้อยเอกประดิษฐ์ผู้ร้อง นำเงินรายได้ของบริษัทจำเลยผู้ล้มละลายมาชำระภายใน 14 วัน ถ้าปฏิเสธก็ให้แจ้งภายใน 14 วัน ร้อยเอกประดิษฐ์ได้รับหนังสือเมื่อ 26 มีนาคม 2501 แล้ว ไม่ปฏิเสธภายในกำหนดเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์จึงขอให้ศาลชั้นต้นบังคับให้ชำระเงินดังกล่าวศาลชั้นต้นนัดพิจารณาคำร้อง เพราะใบรับไม่มีชื่อร้อยเอกประดิษฐ์ ต่อมาเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ยื่นคำแถลงให้ศาลชั้นต้นออกคำบังคับหนี้รายนี้ ศาลสั่งให้ออกคำบังคับให้ผู้ร้องชำระหนี้ภายใน 6 เดือน
คำพิพากษาศาลล่าง
ผู้ร้องอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำสั่งให้ไต่สวนว่า หนังสือของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ได้ส่งแก่ผู้ร้องโดยถูกต้องตามกฎหมายหรือไม่ แล้วสั่งใหม่ตามรูปความศาลชั้นต้นไต่สวนแล้ววินิจฉัยว่า ยังถือไม่ได้ว่ามีการส่งหนังสือให้ผู้ร้องโดยชอบด้วยกฎหมาย จึงมีคำสั่งให้เพิกถอนคำบังคับที่ออกให้ผู้ร้องนำเงินไปชำระหนี้เสีย ให้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ดำเนินการทวงถามหนี้สินรายนี้ใหม่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำสั่งศาลชั้นต้นเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยแล้วเห็นว่า คดีมีเหตุน่าเชื่อว่าผู้ร้องได้รับหนังสือของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ในวันที่ 7 เมษายน 2501 จริง โดยไม่สามารถจะได้รับก่อนนี้ และผู้ร้องไม่ทราบว่าสิบตรียนต์ได้รับหนังสือไว้เมื่อใด
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า แม้จะถือว่าหนังสือของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ได้มีการส่งโดยชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 76 ตั้งแต่วันที่ 26 มีนาคม 2501 แล้วก็ตาม ก็ยังถือเป็นเด็ดขาดไม่ได้ว่าผู้ร้องได้รับในวันส่งนั้นผู้ร้องอาจนำสืบความจริงว่าตนได้รับเมื่อใด เพื่อเป็นข้อแก้ตัวว่าตนได้ตอบปฏิเสธหนี้มาภายใน 14 วัน นับแต่วันได้รับหนังสือนั้นเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์จะยืนยันให้ถือว่าผู้ร้องไม่ปฏิเสธหนี้ภายในกำหนด ในเหตุที่ว่าหนังสือได้ส่งไปยังสำนักงานของผู้ร้องโดยชอบแล้วแต่ประการเดียวหาได้ไม่เมื่อฟังได้ว่าได้รับหนังสือในวันที่ 7 เมษายน 2501 และตอบปฏิเสธมาในวันที่ 11 เมษายน 2501 ภายใน 14 วันนับแต่วันรับหนังสือนั้น
ก็ต้องถือว่าได้ตอบมาภายในกำหนดในหนังสือหรือตามกำหนดเวลาตามความในมาตรา 119 วรรค 1 แห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นว่า ให้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์รับหนังสือปฏิเสธหนี้ของผู้ร้องไว้สอบสวนพิจารณาต่อไปโดยถือว่าผู้ร้องปฏิเสธหนี้มาภายในกำหนดเวลาตามมาตรา 119 วรรคหนึ่งแห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
